Jak prawidłowo wybrać i zastosować mierniki hałasu
W celu porównania wyników pomiarów mierników hałasu produkowanych w różnych krajach świata, Międzynarodowa Komisja Elektrotechniczna (IEC) sformułowała odpowiednie normy dotyczące mierników hałasu i zaleciła ich stosowanie w różnych krajach. W maju 1979 r. w Sztokholmie przyjęto normę IEC 651 „Mierniki hałasu”, a krajową normą dotyczącą mierników hałasu w Chinach jest GB3785-83 „Wydajność elektryczna i akustyczna oraz metody testowania mierników hałasu”. W 1984 r. IEC przyjęła międzynarodową normę IEC804 „Zintegrowany miernik średniego hałasu”, a w 1997 r. Chiny wydały GB/T17181-1997 „Zintegrowany miernik średniego hałasu”. Są one zgodne z głównymi wymaganiami norm IEC. W 2002 roku Międzynarodowa Komisja Elektrotechniczna (IEC) wydała nową międzynarodową normę IEC61672-2002 „Noise Meters”. Norma ta zastępuje oryginalne IEC651-1979 „Miernik hałasu” i IEC804-1983 „Integralny miernik hałasu średniego”. Chiny opracowały rozporządzenie JJG188-2002 dotyczące weryfikacji „miernika hałasu” w oparciu o tę normę. Zgodnie z nową normą mierniki hałasu można podzielić na mierniki hałasu ogólnego przeznaczenia, mierniki hałasu zintegrowane, mierniki hałasu widma itp. W zależności od dokładności można je podzielić na poziom 1 i poziom 2. Różne wskaźniki wydajności tych dwóch poziomów mierników hałasu ma tę samą wartość środkową, tylko z różnymi błędami dopuszczalnymi, a wraz ze wzrostem liczby poziomów błędy dopuszczalne zmniejszają się. Według głośności można go również podzielić na stacjonarne, przenośne i kieszonkowe mierniki hałasu. Zgodnie z metodą wskazywania można go podzielić na mierniki hałasu ze wskazaniem analogowym i cyfrowym.
Czynniki wpływające na dobór mierników hałasu
Mierniki hałasu służą głównie do pomiaru hałasu, a klasyfikacja pomiaru hałasu obejmuje głównie następujące typy:
1. Z obiektu pomiarowego można wyróżnić pomiar cech hałasu otoczenia (pola akustycznego) oraz pomiar cech źródła dźwięku.
2. Na podstawie charakterystyki czasowej źródła dźwięku lub pola dźwiękowego można je podzielić na pomiary hałasu w stanie ustalonym i pomiary hałasu niestacjonarnego. Szum w stanie nieustalonym można również podzielić na szum zmian okresowych, szum zmian nieregularnych i szum impulsowy.
3. Na podstawie charakterystyki częstotliwościowej źródła dźwięku lub pola można go podzielić na szum szerokopasmowy, szum wąskopasmowy i szum zawierający wyraźne składniki czystego tonu.
4. Z punktu widzenia wymagań dokładności pomiaru można go podzielić na pomiary precyzyjne, pomiary inżynieryjne i pomiary hałasu.
