Wprowadzenie do zasad mikroskopii fluorescencyjnej
1, mikroskop fluorescencyjny polega na wykorzystaniu światła ultrafioletowego jako źródła światła, służącego do napromieniowania badanego obiektu, tak aby emitował fluorescencję, a następnie obserwowania kształtu obiektu i jego położenia pod mikroskopem. Mikroskop fluorescencyjny służy do badania wychwytu i transportu substancji w komórce, dystrybucji i lokalizacji substancji chemicznych itp. Niektóre substancje w komórce, takie jak chlorofil, można znaleźć w komórce. Niektóre substancje w komórce, takie jak chlorofil, mogą fluoryzować po napromieniowaniu światłem ultrafioletowym; istnieją substancje, które same nie są w stanie fluoryzować, ale zabarwione barwnikami fluorescencyjnymi lub przeciwciałami fluorescencyjnymi mogą fluorescować także po naświetleniu światłem ultrafioletowym, a mikroskop fluorescencyjny jest jednym z narzędzi do przeprowadzania badań jakościowych i ilościowych takich substancji.
2, zasada mikroskopu fluorescencyjnego:
(A) źródło światła: źródło światła emituje światło o różnej długości fali (od ultrafioletu do podczerwieni).
(B) źródło filtra wzbudzenia: próbka może wytworzyć fluorescencję o określonej długości fali światła, blokując jednocześnie wzbudzenie bezużytecznego światła fluorescencji.
(C) Próbka fluorescencyjna: zazwyczaj barwiona fluorochromem.
(D) Filtry blokujące: blokują światło wzbudzenia, które nie jest absorbowane przez próbkę, w celu selektywnego przepuszczania fluorescencji; niektóre długości fal fluorescencji są również selektywnie transmitowane.
Mikroskop wykorzystujący światło ultrafioletowe jako źródło światła powodujące fluorescencję napromieniowanego obiektu. Mikroskop elektronowy został po raz pierwszy zmontowany w 1931 roku w Berlinie w Niemczech przez Knorra i Haroską. W mikroskopie tym zamiast wiązki światła wykorzystuje się wiązkę elektronów o dużej prędkości. Ponieważ długość fali strumienia elektronów jest znacznie krótsza niż fala świetlna, powiększenie mikroskopu elektronowego może osiągnąć 800,000 razy, co stanowi minimalną granicę rozdzielczości wynoszącą 0,2 nm. W 1963 roku zaczęto używać skaningowego mikroskopu elektronowego, dzięki któremu ludzie mogli zobaczyć powierzchnię maleńkiej struktury obiektu.
3, zakres zastosowania: służy do powiększania obrazu małych obiektów. Powszechnie stosowane w biologii, medycynie, mikroskopijnych cząstkach i innych obserwacjach.
