Przegląd sterowania bez modeli dla zasilaczy impulsowych
Wraz z szybkim rozwojem technologii energoelektroniki związek pomiędzy urządzeniami energoelektronicznymi a pracą i życiem ludzi staje się coraz bliższy, a urządzenia elektroniczne nie mogą obejść się bez niezawodnych źródeł zasilania. Zasilacz impulsowy to rodzaj zasilacza, który wykorzystuje nowoczesną technologię energoelektroniki do kontrolowania stosunku czasowego włączania i wyłączania tranzystorów oraz utrzymywania stabilnego napięcia wyjściowego. Zasilacz impulsowy składa się zazwyczaj z układu sterującego modulacją szerokości impulsu (pWM) i tranzystora MOSFET. Część sterująca zasilacza impulsowego jest w większości zaprojektowana i obsługiwana w oparciu o sygnały analogowe, ale wadą jest słaba zdolność przeciwzakłóceniowa. Ze względu na szybki rozwój technologii sterowania komputerowego, przetwarzanie i kontrola sygnałów cyfrowych wykazały oczywiste zalety: łatwe przetwarzanie i sterowanie komputerowe, znacznie poprawioną elastyczność projektowania i wygodne debugowanie oprogramowania, co doprowadziło do pojawienia się kontroli pID.
Model matematyczny swobodnego sterowania modelem zasilacza impulsowego
Przy projektowaniu prawa sterowania na ogół konieczne jest ustalenie modelu matematycznego układu dynamicznego. Metoda klasyczna wymaga wcześniejszego ustalenia tego modelu matematycznego i przynajmniej ustalenia jego struktury. Im dokładniejszy model, tym lepiej. Projektując prawa swobodnej kontroli modelu, przezwycięża się ograniczenia w zakresie ustalania modeli matematycznych z możliwie najdokładniejszym wyprzedzeniem.
Nasz proces modelowania realizowany jest wraz z kontrolą sprzężenia zwrotnego. Wyjściowy model matematyczny może być nieprecyzyjny, należy jednak zadbać o to, aby zaprojektowane prawo sterowania charakteryzowało się pewnym stopniem zbieżności. Zaprojektowane przez nas prawo kontroli swobodnej modelu ma na celu jednoczesne modelowanie i kontrolę, uzyskiwanie nowych danych obserwacyjnych, a następnie modelowanie i kontrolę. Dzięki temu uzyskany model matematyczny staje się stopniowo coraz dokładniejszy, poprawiając w ten sposób skuteczność prawa sterowania. Procedurę tę nazywamy integracją modelowania w czasie rzeczywistym i kontroli ze sprzężeniem zwrotnym.
