Podobieństwa i różnice między mikroskopem odwróconym a zwykłym mikroskopem optycznym
Mikroskop konfokalny: Jest to metoda obrazowania optycznego, która wykorzystuje oświetlenie punktowe i przestrzenną modulację otworkową w celu usunięcia rozproszonego światła z nieogniskowej płaszczyzny próbki. W porównaniu z tradycyjnymi metodami obrazowania może poprawić rozdzielczość optyczną i kontrast wizualny. Światło detekcyjne emitowane z punktowego źródła światła jest skupiane na obserwowanym obiekcie poprzez soczewkę. Jeśli obiekt znajduje się dokładnie w ognisku, odbite światło powinno zbiegać się z powrotem do źródła światła przez oryginalną soczewkę, co nazywa się konfokalnym, w skrócie konfokalnym. Mikroskopia konfokalna dodaje do ścieżki odbitego światła lustro dichroiczne, które odchyla odbite światło, które przeszło już przez soczewkę, w innych kierunkach. W jego ognisku znajduje się dziurka, która znajduje się w ognisku. Za przegrodą znajduje się fotopowielacz (PMT). Można sobie wyobrazić, że światło odbite przed i za ogniskiem światła detekcyjnego nie może zostać skupione na otworku przez ten układ konfokalny i zostanie zablokowane przez przegrodę. Fotometr mierzy więc natężenie światła odbitego w ognisku. Jego znaczenie polega na tym, że półprzezroczysty obiekt można skanować w trzech wymiarach za pomocą ruchomego układu soczewek. Pomysł ten został zaproponowany przez amerykańskiego uczonego Marvina Minsky'ego w 1953 roku, a rozwój zajął 30 lat, zanim wykorzystano laser jako źródło światła do opracowania mikroskopu konfokalnego, który spełnił ideał Marvina Minsky'ego.
Mikroskop odwrócony: skład jest taki sam jak zwykłego mikroskopu, z tą różnicą, że soczewka obiektywu i system oświetlenia są odwrócone, przy czym pierwszy znajduje się pod stolikiem, a drugi nad stolikiem. Łatwe w obsłudze i instalacji innych powiązanych urządzeń do pozyskiwania obrazu.
Mikroskop optyczny to rodzaj mikroskopu, który wykorzystuje soczewki optyczne do uzyskiwania efektów powiększenia obrazu. Światło padające z obiektu jest powiększane przez co najmniej dwa układy optyczne (obiektyw i okular). Po pierwsze, soczewka obiektywowa wytwarza powiększony obraz rzeczywisty, który ludzkie oko obserwuje przez okular pełniący funkcję szkła powiększającego. Typowy mikroskop optyczny ma wiele wymiennych obiektywów, dzięki czemu obserwator może zmieniać powiększenie w razie potrzeby. Obiektywy te są zwykle umieszczane na obrotowej tarczy obiektywu, która umożliwia łatwe wprowadzanie różnych okularów na ścieżkę optyczną poprzez obracanie tarczy obiektywu. Fizycy odkryli prawo pomiędzy powiększeniem a rozdzielczością, a ludzie zdali sobie sprawę, że rozdzielczość mikroskopów optycznych ma granicę. Ta granica rozdzielczości ogranicza nieskończony wzrost powiększenia, przy czym 1600 razy staje się najwyższą granicą powiększenia dla mikroskopów optycznych, co znacznie ogranicza zastosowanie morfologii w wielu dziedzinach.
Rozdzielczość mikroskopu optycznego jest ograniczona długością fali światła i zwykle nie przekracza 0,3 mikrometra. Jeśli mikroskop wykorzystuje światło ultrafioletowe jako źródło światła lub obiekty umieszczone w oleju, rozdzielczość można jeszcze bardziej poprawić. Platforma ta stała się podstawą do budowy innych systemów mikroskopii optycznej.
