Granice pomiaru mierników poziomu dźwięku i hałas wrodzony
Definicja całkowitego zakresu miernika poziomu dźwięku w nowej międzynarodowej normie IEC{0}}:2002 i nowym przepisie dotyczącym kalibracji miernika poziomu dźwięku JJG188-2002 to: poziom dźwięku ważony A zakres, który można sprawdzić w odpowiedzi na sygnał sinusoidalny, od minimalnego poziomu dźwięku w zakresie maksymalnego poziomu czułości do najwyższego poziomu dźwięku w zakresie minimalnego poziomu czułości, bez wskazania przeciążenia lub poniżej zakresu oraz z błędem liniowym w określonym zakresie tolerancji. Jednocześnie zastrzega się, że w dowolnym ważeniu częstotliwości lub zakresie odpowiedzi częstotliwościowej miernika poziomu dźwięku błąd liniowy poziomu plus niepewność rozszerzona spowodowana pomiarem (0,3 dB) nie powinna przekraczać ± 1,1 dB dla dźwięku poziomu 1 mierników poziomu i ± 1,4 dB dla mierników poziomu dźwięku poziomu 2 we wszystkich zakresach poziomów i dowolnej częstotliwości. Dlatego, aby zapewnić wymóg błędu liniowego i odjąć wpływ niepewności, szum generowany przez miernik poziomu dźwięku pierwszego poziomu powinien być co najmniej o 8 dB niższy od dolnej granicy pomiaru, a miernik poziomu dźwięku drugiego poziomu powinien być co najmniej 6,7 dB niżej. Obydwa są co najmniej o 5 dB niższe od starego standardu i wymagają wyższych standardów.
Jednak wielu producentów obecnie ustala wartość hałasu generowanego przez siebie (szum tła) jako dolną granicę pomiaru mierników poziomu dźwięku, co wyraźnie wprowadza użytkowników w błąd. Użytkownicy powinni zwrócić uwagę przy wyborze, ponieważ rzeczywista dolna granica pomiaru tych mierników poziomu dźwięku jest o 6,7 dB ~ 8 dB wyższa niż to, co zapewniają. Niektórzy producenci nadal mierzą dolną granicę poziomu hałasu o 5 dB wyższą niż hałas tła, zgodnie z krajowymi i międzynarodowymi standardami starego miernika poziomu dźwięku, co nie jest wystarczająco dokładne.
Dolna granica pomiaru miernika poziomu dźwięku zależy głównie od czułości mikrofonu i szumu generowanego przez miernik poziomu dźwięku. Aby zmniejszyć dolną granicę pomiaru, musimy zacząć od tych dwóch aspektów. Nowe międzynarodowe standardy i przepisy wymagają od producentów zapewnienia * odpowiednio wysokiego, generowanego przez siebie hałasu akustycznego i generowanego przez siebie hałasu elektrycznego. Aby dokonać pomiaru generowanego przez siebie hałasu, konieczne jest umieszczenie miernika poziomu dźwięku w cichym polu akustycznym. Ponieważ w niektórych przypadkach pole akustyczne jest tylko na poziomie A, w tym momencie można zmierzyć jedynie poziom A generowanego przez siebie hałasu. Wygenerowany przez siebie szum elektryczny mierzy się za pomocą równoważnej impedancji zamiast mikrofonu. Wiemy, że mikrofony generują również szum generowany przez siebie (szum termiczny), więc szum generowany przez mierniki poziomu dźwięku jest zwykle większy niż szum elektryczny. Równoważna impedancja mikrofonu to w zasadzie kondensator o pojemności około 50pF dla mikrofonu 1-calowego i około 15pF dla mikrofonu 1/2-calowego. Wygenerowany przez siebie szum uzyskany z różnych testów pojemności będzie inny. Podczas testowania generowanego przez siebie szumu elektrycznego nie należy używać urządzeń dopasowujących używanych do konwersji sygnału elektrycznego. Kondensatory wewnątrz tych urządzeń dopasowujących mają pojemność 0,01 μF lub 0,1 μF, a mierzony za ich pomocą szum elektryczny będzie znacznie niższy. Ponadto podczas pomiaru hałasu generowanego przez siebie, w ciągu 60 sekund należy przyjąć średnią arytmetyczną z 10 losowo odczytanych odczytów ważonych poziomów dźwięku dla czasu F i S, a nie maksymalną wartość odczytu. W przypadku uśrednionego w czasie poziomu dźwięku średni czas powinien wynosić co najmniej 30 sekund.
