Zasada ochrony przeciwprzepięciowej zasilaczy impulsowych
Urządzenie przeciwprzepięciowe (SPD), znane również jako zabezpieczenie przeciwprzepięciowe, to nieliniowe urządzenie ochronne stosowane w systemach pod napięciem w celu ograniczenia przejściowych przepięć i prowadzenia prądów udarowych wyładowań. Służy do ochrony systemów elektrycznych lub elektronicznych o odporności na niskie napięcie przed uderzeniami piorunów, impulsami elektromagnetycznymi przed uderzeniami piorunów lub uszkodzeniami spowodowanymi przepięciami roboczymi. W ostatnich latach elektroniczne systemy informacyjne (takie jak telewizja, telefon, komunikacja, sieci komputerowe itp.) szybko się rozwinęły, a pojawiła się i zyskała duża liczba elektronicznych urządzeń informacyjnych. Tego typu systemy i sprzęt są często drogie i ważne, charakteryzują się niskim napięciem roboczym i niskim poziomem napięcia wytrzymywanego, a także są bardzo podatne na zagrożenia związane z piorunowymi impulsami elektromagnetycznymi. Dlatego do ochrony przeciwprzepięciowej potrzebny jest SPD.
Ze względu na różne standardy stosowane w różnych krajach nie ma jednolitej specyfikacji produktu, a identyfikacja parametrów również ma swój własny nacisk, który jest znacznie gorszy od innych specyfikacji produktów elektrycznych, co powoduje ogromne niedogodności przy projektowaniu i wyborze. W projektowaniu inżynierskim popularne marki można podzielić na produkty krajowe, produkty europejskie i produkty amerykańskie ze względu na miejsce ich pochodzenia. Produkty krajowe mają chaotyczne ustawienia parametrów, różnorodne specyfikacje i wysokie ciśnienie resztkowe. Znormalizowane ustawienia modelu produktu obejmują niektóre imitacje produktów europejskich, podczas gdy inne są zgodne ze standardowymi parametrami krajowymi. Większość produktów jest oznaczona In i Imax. Ze względu na niskie wymagania produktów krajowych w zakresie obszarów zastosowań, niską klasę konstrukcyjną i wysoką odporność napięciową sprzętu, niektóre wymagania dotyczące parametrów można odpowiednio złagodzić.
Produkty europejskie są zazwyczaj oznaczone maksymalnym prądem rozładowania i na podstawie tego parametru ustalany jest również model produktu. Przykładowo znana europejska marka XXX65 i XXX40, gdzie wartości 65 i 40 to Imax. Jednakże norma obowiązująca w naszym kraju wyraźnie stanowi, że do doboru należy stosować nominalny prąd wyładowczy In, co jest obecnie niezręczną sytuacją spotykaną w projektowaniu inżynierskim. Po sprawdzeniu informacji o produkcie wartość In XX65 nie przekracza 20 kA, a wartość In XX40 nie przekracza 15 kA. Jeśli przestrzegane są zalecane wartości GB50343, te dwa produkty mogą być używane wyłącznie do trzystopniowej ochrony na końcu urządzenia. Jednak w rzeczywistym projekcie są one instalowane na pierwszym i drugim poziomie, co jest wyraźnie niezgodne z parametrami doboru normy krajowej, a napięcie szczątkowe jest stosunkowo wysokie. Zwykłe modele zwykle przekraczają 1200 V. Gdy środowisko okablowania nie jest dobre, łatwo jest przekroczyć wartość napięcia wytrzymywanego sprzętu. Ogólnie rzecz biorąc, produkty europejskie mają mniejszą wartość Uc i oportunistycznie podają napięcie sieciowe, co ułatwia wprowadzenie w błąd przy wyborze.
