Jakie błędy popełnia się przy obsłudze detektorów gazu i jak ich unikać?
Jak wszyscy wiemy, detektory gazów to przyrządy służące do wykrywania zmian stężenia szkodliwych gazów w miejscu pracy. Jednakże w przypadku stosowania detektorów gazu mogą wystąpić problemy związane z ich bezużytecznością lub uszkodzeniem. Przy wyborze renomowanego producenta czynniki jakościowe to tylko część, a większość z nich wynika z niewłaściwego doboru i użytkowania. Jakie są zatem najczęstsze błędne przekonania na temat detektorów gazu?
1, Błędne przekonanie dotyczące akceptacji: testowanie z użyciem gazu o wysokim stężeniu
Analiza: Wielu klientów lubi losowo testować gazy o wysokim stężeniu podczas akceptacji, co jest bardzo nieprecyzyjne i może łatwo spowodować uszkodzenie przyrządu. Zasięg wykrywania detektora gazów palnych wynosi 0-100% DGW, co stanowi jedną dolną granicę wybuchowości (na przykładzie metanu, 0-5% obj.), podczas gdy gaz do zapalniczek to butan o wysokiej czystości, znacznie przekroczenie zasięgu detekcji detektora gazów palnych!
W przypadku użycia do testów lżejszego gazu czujnik zostanie poddany 2-3 razy lub nawet większej koncentracji uderzeń, co może spowodować przedwczesne osłabienie lub dezaktywację aktywności chemicznej elementu czujnikowego, co prowadzi do zmniejszenia dokładności wykrywania i wrażliwość; Jeśli jest poważny, drut platynowy zostanie spalony, a czujnik zostanie zezłomowany. Należy zaznaczyć, że awaria czujnika spowodowana uderzeniem gazem o wysokim stężeniu nie jest objęta gwarancją producenta i wymaga samodzielnej wymiany.
Wniosek: Nie używaj lżejszej deflacji do testowania detektorów gazów palnych! Detektory gazu powinny unikać wstrząsów o wysokim stężeniu, a warunki pracy należy sprawdzać przy użyciu standardowego gazu do testów. Podobnie w przypadku gazów toksycznych należy również unikać oddziaływania gazów o wysokim stężeniu.
2, Błędne przekonanie przy wyborze: Gaz organiczny jako wykrywanie gazu palnego
Analiza: Większość dostępnych na rynku detektorów gazów palnych wykorzystuje zasadę spalania katalitycznego, która wykorzystuje gazy palne do generowania bezpłomieniowego spalania w niskiej temperaturze na elementach detekcji katalitycznej. Ciepło spalania powoduje wzrost temperatury elementów, zwiększając tym samym ich rezystancję. Zmiana wartości rezystancji jest wykrywana za pomocą mostka Wheatstone'a, aby osiągnąć cel wykrywania stężenia gazów palnych.
Chociaż w zasadzie, o ile może się palić i wydzielać ciepło, można go wykryć, często mówi się, że katalityczne czujniki spalania teoretycznie mogą mierzyć każdy gaz palny.
Jednakże katalityczne czujniki spalania nie nadają się do pomiaru długołańcuchowych alkanów, takich jak benzyna, olej napędowy, związki aromatyczne itp. o wysokich temperaturach zapłonu. Związki zawierające więcej niż 5 atomów węgla, takie jak benzen, toluen i ksylen, zwłaszcza węglowodory o strukturze pierścienia benzenowego, mają mocne łańcuchy węglowe, które są trudne do przerwania podczas spalania katalitycznego, co powoduje niecałkowite spalanie. Niekompletne cząsteczki będą gromadzić się na powierzchni kulek katalitycznych, prowadząc do „odkładania się węgla” i utrudniając spalanie innych cząsteczek. Gdy osadzanie się węgla osiągnie pewien poziom, gaz palny nie będzie w stanie nawiązać skutecznego kontaktu z kulkami katalitycznymi, co prowadzi do braku czułości lub nawet braku reakcji podczas wykrywania. Decydują o tym właściwości samego czujnika, co jest wstępnym błędem doboru.
Wniosek: Typowe organiczne lotne gazy, takie jak benzen, alkohol, lipidy, amina itp. nie nadają się do wykrywania przy użyciu zasady spalania katalitycznego i do wykrywania należy stosować zasadę fotojonizacji PID. Przed zakupem detektora gazu należy skonsultować się z producentem produktu, aby uniknąć podobnych błędów.
3, Niewłaściwe użycie: Nieautoryzowana modyfikacja środowiska użytkowania
Analiza: Detektor gazu przeznaczony jest do pomiaru wartości stężeń gazów w środowisku, a pomiar on-line stężenia siarkowodoru w rurociągach jest modyfikacją środowiska użytkowania. Czujnik detektora gazu siarkowodoru działa na zasadzie elektrochemicznej, a stopień utraty elektrolitu jest dodatnio skorelowany ze stężeniem siarkowodoru w środowisku. Im większa zawartość siarkowodoru, tym szybsze zużycie elektrolitu i krótsza jego żywotność. W normalnym środowisku stężenie siarkowodoru wynosi 0, a jedynie wyciek powoduje zużycie elektrolitu, więc żywotność może sięgać 1-2 lat. Siarkowodór jest stale obecny w rurociągu, a elektrolit jest stale zużywany, co znacznie skraca naturalną żywotność.
Wniosek: Detektory gazu nadają się do wykrywania środowiska. W przypadku stosowania do analizy rurociągów online należy skonsultować się z producentem i nie zmieniać środowiska użytkowania bez autoryzacji.
4, Błędne przekonanie dotyczące konserwacji: tylko używanie bez konserwacji
Analiza: Detektory gazu należą do przyrządów pomiarowych i dla zapewnienia dokładności ich wykrywania wymagana jest regularna kalibracja. W przypadku każdego detektora gazu po długotrwałym użytkowaniu wystąpi dryf, a jeśli nie zostanie skalibrowany w odpowiednim czasie, błąd wzrośnie, powodując zagrożenie bezpieczeństwa. Zgodnie z przepisami maksymalny stały cykl detektorów gazu nie powinien przekraczać jednego roku, a przedsiębiorstwom posiadającym wyspecjalizowane działy metrologiczne zaleca się, aby nie przekraczał trzech miesięcy. Kalibrację detektorów gazu muszą przeprowadzać profesjonaliści.
