Jakie jest znaczenie ważonego ważenia miernika hałasu?
Odnosi się do stosunku użytecznej mocy sygnału do bezużytecznej mocy szumu. Zwykle moc mierzy się jako funkcję prądu i napięcia, zatem stosunek sygnału do szumu można również obliczyć na podstawie wartości napięcia, czyli stosunku poziomu sygnału do poziomu szumu, ale wzór obliczeniowy jest nieco inny. Obliczanie stosunku sygnału do szumu na podstawie stosunku mocy wyjściowej: log S/N=10. Obliczanie stosunku sygnału do szumu na podstawie napięcia: log S/N=10. Ze względu na logarytmiczną zależność pomiędzy stosunkiem sygnału do szumu a mocą lub napięciem, aby poprawić stosunek sygnału do szumu, konieczne jest znaczne zwiększenie stosunku wartości wyjściowej do wartości szumu. Na przykład, gdy stosunek sygnału do szumu wynosi 100 dB, napięcie wyjściowe jest 10000 razy większe od napięcia szumu. W układach elektronicznych nie jest to łatwe zadanie.
Jeśli wzmacniacz ma wysoki stosunek sygnału do szumu, oznacza to, że tło jest ciche. Ze względu na niski poziom hałasu, pojawi się wiele słabych szczegółów ukrytych przez hałas, zwiększając płynący dźwięk, poprawiając wrażenie powietrza i zwiększając zakres dynamiki. Nie ma ścisłych danych pozwalających określić, czy stosunek sygnału do szumu wzmacniacza jest dobry, czy zły. Ogólnie rzecz biorąc, lepiej jest mieć stosunek sygnału do szumu wynoszący około 85 dB lub więcej. Jeśli jest ona niższa od tej wartości, w pewnych warunkach słuchania przy dużej głośności można usłyszeć wyraźny szum w przerwach muzycznych. Oprócz stosunku sygnału do szumu pojęcie poziomu szumu można również wykorzystać do pomiaru poziomu szumu wzmacniacza. W rzeczywistości jest to wartość stosunku sygnału do szumu obliczona na podstawie napięcia, ale mianownikiem jest stała liczba: 0,775 V, a licznikiem jest napięcie szumu. Dlatego poziom szumu i stosunek sygnału do szumu wynoszą: pierwsza jest wartością bezwzględną, a druga liczbą względną.
W wielu instrukcjach obsługi produktów po danych z arkusza specyfikacji często pojawia się słowo A, oznaczające wagę A, które odnosi się do ważenia określonej wartości według określonych zasad. Ponieważ ucho ludzkie jest szczególnie wrażliwe na częstotliwości pośrednie, jeśli stosunek sygnału do szumu wzmacniacza w zakresie częstotliwości pośrednich jest wystarczająco duży, nawet jeśli stosunek sygnału do szumu jest nieco niższy w zakresie niskich i wysokich częstotliwości , nie jest łatwo je wykryć dla ludzkiego ucha. Można zauważyć, że w przypadku zastosowania metody ważenia do pomiaru stosunku sygnału do szumu jego wartość będzie zdecydowanie większa niż w przypadku niestosowania metody ważenia. W przypadku ważenia A jego wartość będzie wyższa niż bez ważenia.
Dodatkowo, aby symulować zmienną wrażliwość ludzkiej percepcji słuchowej na różnych częstotliwościach, w mierniku poziomu dźwięku zainstalowano sieć, która może naśladować charakterystykę słuchową ludzkiego ucha i korygować sygnały elektryczne w celu przybliżenia percepcji słuchowej. Sieć ta nazywana jest siecią ważoną. Poziom ciśnienia akustycznego mierzony za pomocą sieci ważonej nie jest już obiektywną fizyczną wielkością poziomu ciśnienia akustycznego (zwanego liniowym poziomem ciśnienia akustycznego), ale poziomem ciśnienia akustycznego skorygowanym o percepcję słuchową, zwanym ważonym poziomem dźwięku lub poziomem hałasu.
Zasadniczo istnieją trzy typy sieci ważonych: A, B i C. Poziom dźwięku ważony A symuluje charakterystykę częstotliwościową hałasu o niskim natężeniu poniżej 55 dB dla ludzkiego ucha, poziom dźwięku ważony B symuluje charakterystykę częstotliwościową hałasu o umiarkowanym natężeniu od 55 dB do 85 dB, a poziom dźwięku ważony C symuluje charakterystykę częstotliwościową hałasu o dużym natężeniu. Główną różnicą między nimi jest stopień tłumienia składników hałasu o niskiej częstotliwości, przy czym A doświadcza większego tłumienia, następnie B i C doświadcza najmniejszego. Poziom dźwięku ważony A jest szeroko stosowany w pomiarach hałasu na całym świecie ze względu na jego krzywą charakterystyczną zbliżoną do charakterystyki słuchowej ludzkiego ucha, podczas gdy B i C są stopniowo wycofywane.
