Regulacja emisyjności termometru na podczerwień
Promieniowanie podczerwone (IR).
Promieniowanie podczerwone jest wszechobecne i nigdy się nie kończy, a im większa jest różnica temperatur między obiektami, tym bardziej oczywiste staje się zjawisko promieniowania. Próżnia może przenosić energię promieniowania podczerwonego emitowanego przez Słońce przez 150 milionów kilometrów czasoprzestrzeni na Ziemię, która jest przez nas pochłaniana i zapewnia nam ciepło. Kiedy stoimy przed lodówką w centrum handlowym, ciepło promieniowania podczerwonego emitowane przez nasze ciała jest pochłaniane przez schłodzoną żywność, przez co czujemy się bardzo chłodno. W obu tych przykładach efekt promieniowania jest bardzo wyraźny i wyraźnie możemy odczuć zmiany i jego obecność.
Kiedy musimy określić ilościowo wpływ promieniowania podczerwonego, musimy zmierzyć temperaturę promieniowania podczerwonego i w tym momencie musimy użyć termometru na podczerwień. Różne materiały wykazują różne właściwości promieniowania podczerwonego. Przed użyciem termometru na podczerwień do odczytu temperatury należy najpierw zrozumieć podstawową zasadę pomiaru promieniowania podczerwonego oraz specyfikę promieniowania podczerwonego badanego materiału.
Emisyjność podczerwieni=absorbancja+odbicie+przepuszczalność
Niezależnie od rodzaju promieniowania podczerwonego, po wyemitowaniu zostanie ono pochłonięte, a zatem współczynnik=emisyjności absorpcji. Termometr na podczerwień odczytuje energię promieniowania podczerwonego emitowanego z powierzchni obiektu. Radiometr na podczerwień nie jest w stanie odczytać energii promieniowania podczerwonego utraconej w powietrzu. Dlatego też w rzeczywistych pracach pomiarowych możemy pominąć transmitancję i w ten sposób otrzymać podstawowy wzór pomiaru promieniowania podczerwonego:
Emisyjność podczerwieni=odbicie emisyjności
Odbicie jest odwrotnie proporcjonalne do emisyjności, a im silniejsza zdolność obiektu do odbijania promieniowania podczerwonego, tym słabsza jego zdolność do emitowania promieniowania podczerwonego. Zwykle do zgrubnego określenia współczynnika odbicia obiektu stosuje się kontrolę wzrokową. Nowa miedź ma wyższy współczynnik odbicia i niższą emisyjność ({{0}}.07-0.2), utleniona miedź ma niższy współczynnik odbicia i wyższą emisyjność (0.6-0 0,7), a miedź, która czernieje w wyniku silnego utleniania, ma jeszcze niższy współczynnik odbicia i odpowiednio wyższą emisyjność (0.88). Zdecydowana większość malowanych powierzchni ma bardzo wysoką emisyjność (0,9-0,95), podczas gdy współczynnik odbicia można pominąć.
W przypadku zdecydowanej większości termometrów na podczerwień należy ustawić emisyjność znamionową badanego materiału, która zwykle jest ustawiona na 0,95, co jest wystarczające do pomiaru materiałów organicznych lub powierzchni pokrytych farbą.
Emisyjność termometru może kompensować niewystarczającą energię promieniowania podczerwonego na powierzchni niektórych materiałów, zwłaszcza materiałów metalowych. Wpływ współczynnika odbicia na pomiar należy brać pod uwagę tylko wtedy, gdy w pobliżu powierzchni mierzonego obiektu znajduje się źródło promieniowania podczerwonego o wysokiej temperaturze, które je odbija.
