Mikroskop biologiczny na objętość bloku tkankowego
Mikroskop biologiczny z kondensorem może przesuwać kondensor w górę i w dół, aby jego jasność była umiarkowana, a także może zmieniać aperturę analizatora zmiennego światła, aby osiągnąć umiarkowaną jasność 9b. Jeżeli światło pada na słońce, można odpowiednio podnieść skraplacz i odpowiednio powiększyć aperturę zmiennego szumu optycznego. Jeśli światło jest zbyt mocne, skraplacz można odpowiednio obniżyć, a apertura przecięcia może zostać odpowiednio zmniejszona. Jeśli w tym przypadku nadal czujesz się oślepiony, możesz wybrać odpowiedni filtr i umieścić go na wsporniku pod kondensatorem. Ten tussah może uzyskać jasność, która Cię satysfakcjonuje. Oczywiście konieczne jest zdobycie doświadczenia po pewnym okresie praktyki w regulacji górnego i dolnego położenia kondensora, aby zmienić wielkość apertury odczytu optycznego i dobrać odpowiednie filtry.
Bardzo ważnym problemem biomikroskopu jest to, że zawartość 65 pierwiastków w każdej części po liofilizacji i zatapianiu żywicy (FD) oraz liofilizacji musi być ostrożna, aby nie uszkodzić obserwowanych i analizowanych komórek. Ponieważ mikroanaliza rentgenowska nie tylko obejmuje wiele etapów, ale także jest bardzo kosztowna, bardzo godne ubolewania jest wyciągnięcie błędnych wniosków, jeśli analizowane komórki są komórkami uszkodzonymi lub komórkami martwymi po długotrwałym i wieloetapowym leczeniu. Na przykład komórki mięśnia sercowego oddzielone działaniem kolagenazy mają dwie postacie, jedna to długi pręcik, a druga okrągła. Ta ostatnia to umierająca komórka, która ulega uszkodzeniu podczas oddzielania komórek.
Zawartość i rozmieszczenie elektrolitów w tych dwóch rodzajach ogniw są bardzo różne pod mikroskopem biologicznym. Na jest bardzo wysoki, a K jest bardzo niski w okrągłych komórkach mięśnia sercowego, a stężenie Ca w liniowych dendrytach jest bardzo wysokie. W porównaniu z innymi metodami analitycznymi udowodniono, że wysoki poziom Na i niski K w komórkach okrągłych oraz wysoki Ca w mitochondriach są wynikiem uszkodzenia błony komórkowej podczas separacji komórek. Metoda utrwalania na zimno komórek i tkanek często polega na ich utrwaleniu poprzez najpierw hartowanie, a następnie przechowywanie w ciekłym azocie. Utrwalanie hartownicze jest bardzo ważne dla efektu konserwacji. Żywe komórki lub świeże tkanki są bogate w wodę. Podczas hartowania często zdarza się, że części komórek lub tkanek mające bezpośredni kontakt z krioprotektantami (szczególnie podczas hartowania ciekłym azotem) są najpierw zamrażane i utrwalane, tworząc w ten sposób „skorupę”, która utrudnia zamrożenie i utrwalenie centralnego część komórek. Dlatego podczas wykonywania mikroanalizy rentgenowskiej często stwierdza się, że w środku większych komórek znajdują się kryształki lodu. Aby temu zapobiec, jako czynnik chłodzący stosuje się substancję o temperaturze topnienia wyższej niż ciekły azot, ale temperaturze suszenia niższej niż 806°C. Substancji tego typu jest wiele, ale najłatwiej dostępną jest stężony propan (temperatura wrzenia-42．120c, temperatura topnienia-187．10c, masa cząsteczkowa-44.1), który ma Najszybsza prędkość chłodzenia. Ale jego wadą jest łatwopalność.
Mikroskop biologiczny może umieścić włókno mięśniowe na specjalnej ramie, a gdy włókno mięśniowe skurczy się do określonej fazy i wymaga unieruchomienia, dysza zostaje natychmiast uruchomiona, dzięki czemu na włókno mięśniowe zostaje natryskiwany ciekły propan w celu hartowania i utrwalenia To. Następnie włókna mięśniowe są wyjmowane wraz ze stojakiem i umieszczane w ciekłym azocie. Jeśli utrwalono komórki krwi lub oddzielone komórki, najpierw odwiruj przy niskiej prędkości, aby zagęścić komórki, przenieś komórki do małej srebrnej probówki o dobrej przewodności cieplnej i włóż małą probówkę do ciekłego propanu w celu zamrożenia i utrwalenia. Podczas mocowania trzustki szczura w laboratorium Halla dwa stalowe bloki wstępnie schłodzono ciekłym helem (lub ciekłym azotem), a dwa miedziane bloki umieszczono za pomocą szczypiec przed i za trzustką, tak aby ciotki zostały zahartowane i unieruchomione. Tkankę lub komórki można przechowywać przez długi czas po schłodzeniu, utrwaleniu i przeniesieniu do ciekłego azotu.
