Czym różni się mikroskopia fluorescencyjna od laserowej mikroskopii konfokalnej
Mikroskop fluorescencyjny
1, mikroskop fluorescencyjny polega na wykorzystaniu światła ultrafioletowego jako źródła światła, służącego do napromieniowania badanego obiektu, tak aby emitował fluorescencję, a następnie obserwowania kształtu obiektu i jego położenia pod mikroskopem. Mikroskop fluorescencyjny służy do badania absorpcji, transportu, dystrybucji i lokalizacji substancji chemicznych w komórkach. Niektóre substancje w komórce, takie jak chlorofil, mogą fluoryzować po napromieniowaniu światłem ultrafioletowym; istnieją substancje, które same nie są w stanie fluoryzować, ale zabarwione barwnikami fluorescencyjnymi lub przeciwciałami fluorescencyjnymi mogą fluorescować także po naświetleniu światłem ultrafioletowym, a mikroskopia fluorescencyjna jest jednym z narzędzi do badań jakościowych i ilościowych tego rodzaju substancji.
2, zasada mikroskopu fluorescencyjnego:
(A) źródło światła: źródło światła emituje światło o różnej długości fali (od ultrafioletu do podczerwieni).
(B) źródło filtra wzbudzenia: próbka może wytworzyć fluorescencję o określonej długości fali światła, blokując jednocześnie wzbudzenie bezużytecznego światła fluorescencji.
(C) Próbka fluorescencyjna: zazwyczaj barwiona fluorochromem.
(D) Filtry blokujące: blokują światło wzbudzenia, które nie jest pochłaniane przez próbkę, w celu selektywnego przepuszczania fluorescencji; niektóre długości fal fluorescencji są również selektywnie transmitowane. Mikroskop wykorzystujący światło ultrafioletowe jako źródło światła powodujące fluorescencję napromieniowanego obiektu. Mikroskop elektronowy został po raz pierwszy zmontowany w 1931 roku w Berlinie w Niemczech przez Knorra i Haroską. W mikroskopie tym zamiast wiązki światła wykorzystuje się wiązkę elektronów o dużej prędkości. Ponieważ długość fali strumienia elektronów jest znacznie krótsza niż fala świetlna, więc powiększenie mikroskopu elektronowego może sięgać nawet 800,000 razy w stosunku do rozdzielczości minimalnej wynoszącej 0,2 nanometra . W 1963 roku zaczęto używać skaningowego mikroskopu elektronowego, dzięki czemu na powierzchni obiektu można było dostrzec maleńką strukturę.
3, zakres zastosowania: służy do powiększania obrazu małych obiektów. Powszechnie stosowane w biologii, medycynie, mikroskopijnych cząstkach i innych obserwacjach.
Mikroskop konfokalny
1, mikroskop konfokalny w świetle odbitym na drodze plus półodblaskowa półsoczewka, przejdzie przez soczewkę światła odbitego złożoną w innych kierunkach, skupiając się na przesłonie z otworkiem, otwór znajduje się w ognisko, za przegrodą znajduje się fotopowielacz. Można sobie wyobrazić, że światło odbite przed i za ogniskiem światła detektora poprzez ten zestaw układu konfokalnego nie będzie mogło skupić się na małym otworze i zostanie zablokowane przez przegrodę. Fotometr mierzy zatem intensywność odbitego światła w ognisku.
2, zasada: tradycyjny mikroskop optyczny wykorzystuje źródło światła polowego, obraz każdego punktu próbki będzie zakłócany przez dyfrakcję lub rozpraszanie światła z sąsiednich punktów; laserowy skaningowy mikroskop konfokalny wykorzystuje wiązkę lasera przechodzącą przez oświetlającą dziurkę, aby utworzyć punktowe źródło światła na próbce w płaszczyźnie ogniskowej skanowania każdego punktu na próbce, próbka jest napromieniana, w celu wykrycia dziurki podczas obrazowania poprzez wykrycie dziurki za fotopowielaczem (PMT) lub zimnym urządzeniem elektrosprzęgającym (ccCD) punkt po punkcie lub punkt po punkcie lub punkt po punkcie, natężenie światła mierzy się za pomocą fotometru. cCCD) odbiera punkt po punkcie lub linia po linii i szybko tworzy obraz fluorescencyjny na ekranie monitora komputera. Otwór oświetlenia i otworek detekcji względem płaszczyzny ogniskowej obiektywu są sprzężone, punkt na płaszczyźnie ogniskowej jednocześnie skupia się na otworku oświetlenia i otworku emisji, punkt poza płaszczyzną ogniskowej nie będzie znajdował się w otworku detekcji przy obrazowanie, dzięki czemu obraz konfokalny jest próbką przekroju optycznego, przezwyciężając wady rozmytych obrazów zwykłych mikroskopów.
3, Dziedziny zastosowań: medycyna, badania nad zwierzętami i roślinami, biochemia, bakteriologia, biologia komórki, embriologia tkanek, nauka o żywności, genetyka, farmakologia, fizjologia, optyka, patologia, botanika, neurologia, biologia morska, materiałoznawstwo, elektronika, mechanika, geologia naftowa, mineralogia.
