Jak określić elektrody triakowe za pomocą multimetru
Zwykłe tyrystory (VS) to zasadniczo urządzenia sterujące prądem stałym. Aby sterować obciążeniem AC, dwa tyrystory muszą być połączone równolegle z odwrotną polaryzacją, tak aby każdy tyrystor mógł sterować półfalą. W tym celu wymagane są dwa zestawy niezależnych obwodów wyzwalających, co nie jest wygodne w użyciu.
Dwukierunkowy tyrystor został opracowany na bazie zwykłego tyrystora. Może nie tylko zastąpić dwa tyrystory połączone równolegle w odwrotnej polaryzacji, ale także potrzebuje tylko jednego obwodu wyzwalającego. Obecnie jest to idealne urządzenie przełączające AC. Jego angielska nazwa TRIAC oznacza trójzaciskowy dwukierunkowy przełącznik prądu przemiennego.
Zasada struktury
Chociaż triak można uznać za połączenie dwóch zwykłych tyrystorów w formie, w rzeczywistości jest to zintegrowane urządzenie mocy składające się z 7 tranzystorów i wielu rezystorów. Triaki małej mocy są zwykle pakowane w plastik, a niektóre mają również radiator, jak pokazano na rysunku 1. Typowe produkty to BCMlAM (1A/600V), BCM3AM (3A/600V), 2N6075 (4A/600V), MAC{ {12}} (8A/800V) i tak dalej. Większość triaków dużej mocy jest pakowana w typ RD91. Główne parametry tyrystora dwukierunkowego przedstawiono w załączonej tabeli.
Budowę i symbol dwukierunkowego tyrystora pokazano na rysunku 2. Należy on do urządzenia pięciowarstwowego NPNPN, a trzy elektrody to odpowiednio T1, T2 i G. Ponieważ urządzenie może przewodzić dwukierunkowo, dwie elektrody z wyjątkiem bramki G są wspólnie określane jako główne zaciski, czyli T1 i T2. Wskazuje, że nie jest już podzielony na anody i katody. Jego cechą charakterystyczną jest to, że gdy napięcia bieguna G i bieguna T2 są dodatnie w stosunku do T1, T2 jest anodą, a T1 katodą. I odwrotnie, gdy napięcia biegunów G i T2 są ujemne w stosunku do T1, T1 staje się anodą, a T2 katodą. Charakterystyki woltowo-amperowe dwukierunkowego tyrystora pokazano na rysunku 3. Ze względu na symetrię krzywych charakterystycznych do przodu i do tyłu można go włączyć w dowolnym kierunku.
Metoda wykrywania
Poniżej przedstawiono sposób wykorzystania pliku multimetru RX1 do określenia elektrody triaka, a także sprawdza się zdolność wyzwalania.
1. Określ biegun T2
Na rysunku 2 widać, że biegun G znajduje się blisko bieguna T1 i daleko od bieguna T2. Dlatego rezystancje do przodu i do tyłu między G-T1 są bardzo małe. Podczas używania przekładni RX1 do pomiaru rezystancji między dowolnymi dwiema stopami, tylko niska rezystancja jest wyświetlana między G-T1, rezystancja do przodu i do tyłu to tylko dziesiątki omów, a rezystancja do przodu i do tyłu między T2-G i T2-T1 Wszystkie opory są nieskończone. To pokazuje, że jeśli stopa i pozostałe dwie stopy nie są połączone, musi to być biegun T2. , Ponadto, używając triaka z pakietem TO-220, biegun T2 jest zwykle połączony z małym radiatorem, a biegun T2 można również odpowiednio określić.
2. Rozróżnij biegun G i biegun T1
(1) Po znalezieniu słupa T2 załóż najpierw, że jedna z pozostałych dwóch stóp to słupek T1, a druga to słupek G.
(2) Podłącz czarny przewód pomiarowy do bieguna T1 i czerwony przewód pomiarowy do bieguna T2, rezystancja jest nieskończona. Następnie zewrzyj T2 i G końcówką czerwonego miernika i przyłóż ujemny sygnał wyzwalający do bieguna G. Wartość rezystancji powinna wynosić około dziesięciu omów (patrz rysunek 4(a)), co świadczy o tym, że lampa została włączona, a kierunek przewodzenia to T1-T2. Następnie odłącz czerwoną końcówkę miernika od bieguna G (ale nadal podłącz do T2), jeśli wartość rezystancji pozostaje niezmieniona, dowodzi to, że rura może utrzymać stan przewodzenia po wyzwoleniu (patrz rysunek 4 (b)).
3) Podłącz czerwony przewód pomiarowy do bieguna T1 i czarny przewód pomiarowy do bieguna T2, a następnie zewrzyj T2 i G, a następnie przyłóż dodatni sygnał wyzwalający do bieguna G, wartość rezystancji nadal wynosi około dziesięciu omów, jeśli wartość rezystancji pozostaje niezmieniona po odłączeniu od bieguna G, co oznacza, że po wyzwoleniu lampy stan przewodzenia może być utrzymany również w kierunku T2-T1, a więc ma właściwość wyzwalania dwukierunkowego. Świadczy to o słuszności powyższego założenia. W przeciwnym razie założenie jest niezgodne ze stanem faktycznym i konieczne jest przyjęcie innego założenia i powtórzenie powyższego pomiaru. Oczywiście w procesie identyfikacji G i T1 sprawdzana jest również zdolność wyzwalania triaka. Jeśli pomiar jest wykonany zgodnie z tym założeniem, triaka nie da się wyzwolić i włączyć, co świadczy o uszkodzeniu lampy. W przypadku lamp 1A RX10 może być również używany do wykrywania. Dla rur 3A i powyżej 3A należy wybrać RX1, w przeciwnym razie trudno jest utrzymać stan przewodzenia.
