Specyficzne wprowadzenie do umiejętności posługiwania się jonowym termometrem na podczerwień
Termometr na podczerwień posiada komorę jonizacyjną, w której zastosowano sztuczny pierwiastek promieniotwórczy – ameryk 241 (Am241), o intensywności około mikrokurii. Zwykle pozostaje w równowadze z polem elektrycznym. Kiedy dym dostaje się do komory jonizacyjnej, jony dodatnie i ujemne ulegają jonizacji, zakłócając normalny ruch naładowanych cząstek. Pod wpływem pola elektrycznego każda z nich przesuwa się w stronę elektrody dodatniej i ujemnej, zaburzając równowagę i prąd pomiędzy komorami jonizacyjnymi. Napięcie ulegnie zmianie. Jonizacyjny termometr na podczerwień to urządzenie wykrywające zmiany mikroprądów cząstek dymu poprzez zmianę napięcia wywołaną przez komorę jonizacyjną odpowiadającą rezystorowi wrażliwemu na dym. Następnie mikroskopowym objawem jest to, że dodanie równoważnego oporu w komorze jonizacyjnej prowadzi do wzrostu napięcia na obu końcach komory, określając w ten sposób sytuację zadymienia w powietrzu.
Jonowy termometr na podczerwień wykorzystuje wewnątrz śladowe ilości sztucznej substancji radioaktywnej ameryk 241. Ponieważ korpus termometru jest pokryty metalową powłoką, promieniowanie nigdy nie wycieknie, a użytkownicy mogą z niego korzystać bez obaw. Ponadto energia radiacyjna wykorzystuje jedynie 55 procent NIS-09C, więc kraje, w których obowiązują ograniczenia w korzystaniu z energii radiacyjnej, również mogą z niej śmiało korzystać. Ponadto wyposażenie stóp i charakterystyka wyjściowa tego termometru są wymienne z produktami innych firm. Po wybraniu źródła energii o niskim promieniowaniu i odpowiednim powiększeniu komory jonizacyjnej, napięcie zrównoważone staje się bardziej stabilne podczas oczyszczania z wilgoci, co znacznie zmniejsza liczbę fałszywych alarmów. Jonowy termometr na podczerwień to zaawansowany i niezawodny termometr, szeroko stosowany w różnych systemach sygnalizacji pożaru, posiadający funkcje znacznie przewyższające alarmy przeciwpożarowe z rezystorem gazowym.
Porównanie fotoelektrycznego czujnika dymu i jonowego termometru na podczerwień:
Wewnątrz fotoelektrycznego czujnika dymu znajduje się labirynt optyczny, który jest wyposażony w rurkę na podczerwień. Gdy nie ma dymu, rura odbiorcza podczerwieni nie może odbierać światła podczerwonego ogłaszanego przez rurę nadawczą podczerwieni. Kiedy dym dostaje się do labiryntu optycznego, załamuje się i odbija, a rura odbiorcza odbiera światło podczerwone. Inteligentny obwód alarmowy określa, czy próg został przekroczony, a w przypadku jego przekroczenia zasygnalizuje alarm. Jonowy czujnik dymu powinien aktywniej wykrywać małe cząsteczki dymu i równomiernie reagować na różne rodzaje dymu; Jednakże fotoelektryczny czujnik dymu skierowany do przodu charakteryzuje się bardziej aktywnym wykrywaniem nieco większych cząstek dymu i gorszą reakcją na szary i czarny dym. Kiedy wybucha szalejący pożar, w powietrzu unosi się więcej małych cząstek dymu, natomiast w godzinach tlenia w powietrzu jest więcej większych cząstek dymu. Jeśli wybuchnie pożar i pojawi się wiele małych cząstek dymu, jonowy czujnik dymu włączy alarm jako pierwszy, a nie fotoelektryczny czujnik dymu. Te dwa typy czujników dymu nie są zawsze blisko siebie, ale rozprzestrzenianie się takich pożarów jest niezwykle szybkie. W takich miejscach zaleca się instalowanie jonowych czujników dymu. Po wystąpieniu innego rodzaju pożaru tlącego emitowanych jest wiele nieco większych cząstek dymu, a fotoelektryczny czujnik dymu zaalarmuje jako pierwszy niż jonowy czujnik dymu. W tego typu miejscach zaleca się instalację fotoelektrycznego czujnika dymu. Jeśli chcesz połączyć zalety obu typów czujników dymu, możesz zainstalować oba typy czujników dymu w miejscu, w którym są potrzebne.
