Historia rozwoju termometru na podczerwień
W 1800 roku brytyjski fizyk FW Huxell odkrył podczerwień, która otworzyła szeroką drogę dla ludzkiego zastosowania technologii podczerwieni. Podczas II wojny światowej Niemcy opracowali aktywne urządzenia noktowizyjne i sprzęt komunikacyjny na podczerwień, wykorzystując lampy podczerwone jako urządzenia do konwersji fotoelektrycznej, co położyło podwaliny pod rozwój technologii podczerwieni.
Po drugiej wojnie światowej Stany Zjednoczone po prawie rocznej eksploracji opracowały pierwszą generację urządzeń do obrazowania w podczerwieni, wykorzystywanych w wojsku, zwaną Infrared Viewing System (FLIR). Skanowanie promieniowania podczerwonego celu. Dwuwymiarowe znaki promieniowania podczerwonego są odbierane przez detektor fotonów, który jest przetwarzany przez konwersję fotoelektryczną i szereg instrumentów w celu utworzenia sygnału obrazu wideo. Oryginalną formą tego systemu jest automatyczny rejestrator rozkładu temperatury nie działający w czasie rzeczywistym. Później, wraz z rozwojem w latach pięćdziesiątych detektorów fotonów z antymonkiem indu i germanem domieszkowanym rtęcią, zaczęły pojawiać się szybkie skanowanie i wyświetlanie w czasie rzeczywistym obrazów termicznych obiektów. system.
We wczesnych latach 60. Szwecja z powodzeniem opracowała urządzenie do obrazowania w podczerwieni drugiej generacji, które opierało się na systemie obserwacji w podczerwieni i dodało funkcję pomiaru temperatury, zwaną kamerą termowizyjną na podczerwień.
Początkowo, ze względu na poufność, ograniczał się do zastosowań wojskowych w krajach rozwiniętych. Zastosowane urządzenie termowizyjne mogło wykrywać nawzajem swoje cele, zakamuflowane cele i poruszające się z dużą prędkością cele w ciemności lub w gęstych chmurach i mgle. Dzięki wsparciu funduszy państwowych, zainwestowane koszty badań i rozwoju są bardzo duże, a koszt instrumentów również jest bardzo wysoki. W przyszłości, biorąc pod uwagę praktyczność w rozwoju produkcji przemysłowej, w połączeniu z charakterystyką przemysłowej detekcji podczerwieni, przyjęty zostanie koszt urządzeń kompresyjnych. Zgodnie z wymogami zastosowań cywilnych środki takie jak obniżenie kosztów produkcji i poprawa rozdzielczości obrazu poprzez zmniejszenie prędkości skanowania stopniowo przeszły na pole cywilne.
W połowie -1960 opracowano pierwszy przemysłowy system obrazowania w czasie rzeczywistym (THV). System jest chłodzony ciekłym azotem, zasilany napięciem 110V i waży około 35 kilogramów. Dlatego przenośność w użyciu jest bardzo słaba. Kilka generacji ulepszeń, kamera termowizyjna na podczerwień opracowana w 1986 roku nie wymaga już ciekłego azotu ani gazu pod wysokim ciśnieniem, ale jest chłodzona termoelektrykiem i może być zasilana bateriami; w pełni funkcjonalna kamera termowizyjna wprowadzona na rynek w 1988 roku integruje pomiary temperatury, modyfikację, analizę, akwizycję i przechowywanie obrazu są zintegrowane, a waga jest mniejsza niż 7 kg. Znacznie poprawiono funkcję, dokładność i niezawodność przyrządu.
W połowie lat-1990 Stany Zjednoczone po raz pierwszy z powodzeniem opracowały nową kamerę termowizyjną na podczerwień (CCD), która została przekształcona z technologii wojskowej (FPA) do użytku cywilnego i skomercjalizowana. Gdy temperatura jest wysoka, wystarczy wycelować w cel, aby uchwycić obraz i zapisać powyższe informacje na karcie PC w urządzeniu, aby zakończyć całą operację. Ustawienia różnych parametrów można przywrócić do oprogramowania wewnętrznego, aby zmodyfikować i przeanalizować dane, a na koniec uzyskać bezpośredni wynik. W związku z udoskonaleniem technologii i zmianą konstrukcji raport z inspekcji zastąpił skomplikowane skanowanie mechaniczne. Waga instrumentu to mniej niż 2 kilogramy. Można go łatwo obsługiwać jedną ręką, jak ręczną kamerę.
Obecnie systemy termowizyjne na podczerwień są szeroko stosowane w elektroenergetyce, ochronie przeciwpożarowej, petrochemii i medycynie. Kamery termowizyjne odgrywają kluczową rolę w rozwoju światowej gospodarki
