Różnica między fluorescencyjną i laserową mikroskopią konfokalną
mikroskop fluorescencyjny
1. Mikroskop fluorescencyjny to urządzenie wykorzystujące światło ultrafioletowe jako źródło światła do oświetlenia badanego obiektu, powodując jego emisję fluorescencji, a następnie obserwując kształt i położenie obiektu pod mikroskopem. Mikroskopia fluorescencyjna służy do badania absorpcji, transportu, dystrybucji i lokalizacji substancji w komórkach. Niektóre substancje w komórkach, takie jak chlorofil, mogą emitować fluorescencję po wystawieniu na działanie promieniowania ultrafioletowego; Niektóre substancje same w sobie mogą nie emitować fluorescencji, ale zabarwione barwnikami fluorescencyjnymi lub przeciwciałami fluorescencyjnymi mogą również emitować fluorescencję w promieniowaniu ultrafioletowym. Mikroskopia fluorescencyjna jest jednym z narzędzi badań jakościowych i ilościowych tych substancji.
2. Zasada mikroskopu fluorescencyjnego:
(A) Źródło światła: Źródło światła emituje światło o różnych długościach fal (od ultrafioletu do podczerwieni).
(B) Źródło światła z filtrem wzbudzającym: Światło transmitowane o określonej długości fali, które może wywołać fluorescencję w próbce, blokując jednocześnie światło, które jest bezużyteczne dla fluorescencji wzbudzającej.
(C) Próbki fluorescencyjne: zazwyczaj barwione pigmentami fluorescencyjnymi.
(D) Filtr blokujący: selektywnie przepuszcza fluorescencję poprzez blokowanie światła wzbudzenia, które nie zostało zaabsorbowane przez próbkę, a niektóre długości fal są również selektywnie przepuszczane we fluorescencji. Mikroskop wykorzystujący światło ultrafioletowe jako źródło światła do emitowania fluorescencji z napromieniowanego obiektu. Mikroskop elektronowy został po raz pierwszy zmontowany przez Knorra i Harroskę w Berlinie w Niemczech w 1931 roku. Ten typ mikroskopu zamiast wiązki światła wykorzystuje wiązkę elektronów o dużej prędkości. Ze względu na znacznie krótszą długość fali przepływu elektronów w porównaniu z falami świetlnymi, powiększenie mikroskopu elektronowego może sięgać 800000 razy, przy minimalnej rozdzielczości wynoszącej 0,2 nanometra. Skaningowy mikroskop elektronowy, który zaczęto stosować w 1963 roku, pozwala ludziom zobaczyć maleńkie struktury na powierzchni przedmiotów.
3. Zakres zastosowania: służy do powiększania obrazów małych obiektów. Zwykle używany do obserwacji biologii, medycyny, mikroskopijnych cząstek itp.
mikroskop konfokalny
1. Mikroskop konfokalny dodaje do ścieżki światła odbitego półodblaskową soczewkę, która zagina odbite światło, które już przeszło przez soczewkę, w innych kierunkach. W ognisku znajduje się przegroda z otworkiem, a w ognisku znajduje się mały otwór. Za przegrodą znajduje się fotopowielacz. Można sobie wyobrazić, że światło odbite przed i za ogniskiem światła detekcyjnego nie może zostać skupione na małym otworze przez ten układ konfokalny i zostanie zablokowane przez przegrodę. Fotometr mierzy zatem intensywność światła odbitego w ognisku.
2. Zasada: Tradycyjne mikroskopy optyczne wykorzystują polowe źródła światła, a na obraz każdego punktu próbki wpływa dyfrakcja lub rozproszone światło z sąsiednich punktów; Laserowy skaningowy mikroskop konfokalny wykorzystuje wiązkę lasera do utworzenia punktowego źródła światła przez oświetloną dziurkę w celu skanowania każdego punktu w płaszczyźnie ogniskowej próbki. Oświetlony punkt próbki jest obrazowany w otworze detekcyjnym i jest odbierany punkt po punkcie lub linii przez fotopowielacz (PMT) lub termoelektryczne urządzenie sprzęgające (ccCD) po otworku detekcyjnym, szybko tworząc obraz fluorescencyjny na monitorze komputera ekran. Otwór oświetlający i otwór wykrywający są sprzężone względem płaszczyzny ogniskowej soczewki obiektywu. Punkty na płaszczyźnie ogniskowej skupiają się jednocześnie na otworku oświetleniowym i otworku emisyjnym, a punkty poza płaszczyzną ogniskową nie będą obrazowane w otworku detekcyjnym. W rezultacie powstaje obraz konfokalny, który reprezentuje przekrój optyczny próbki, eliminując wadę rozmytych obrazów w konwencjonalnej mikroskopii.
3. Obszary zastosowań: medycyna, badania nad zwierzętami i roślinami, biochemia, bakteriologia, biologia komórki, tkanki i zarodki, nauka o żywności, genetyka, farmakologia, fizjologia, optyka, patologia, botanika, neuronauka, biologia morska, materiałoznawstwo, elektronika, mechanika, geologia naftowa i mineralogia.
