Metoda obliczania oświetlenia
Metoda obliczania oświetlenia:
Jasność (Luminosity) odnosi się do stopnia, w jakim obiekt jest oświetlony, wyrażony przez strumień świetlny odbierany na jednostkę powierzchni, wyrażony w Lux [x] (Lux, lx), czyli 1m / m2.
1 luks jest równy natężeniu oświetlenia, gdy strumień świetlny 1 lumena (lm) jest równomiernie rozłożony na powierzchni 1m2. Natężenie oświetlenia opiera się na strumieniu świetlnym odbieranym przez pionową powierzchnię, a natężenie oświetlenia zmniejszy się, jeśli zostanie oświetlone ukośnie. Obliczanie natężenia oświetlenia Metody obliczania natężenia oświetlenia obejmują metodę współczynnika wykorzystania, metodę przybliżonej krzywej, metodę mocy właściwej i metodę obliczania punkt po punkcie. (1) Metoda obliczania natężenia oświetlenia Metoda współczynnika wykorzystania 1. Pojęcie współczynnika wykorzystania Współczynnik wykorzystania źródła światła to strumień świetlny rzutowany na powierzchnię roboczą (w tym strumień świetlny bezpośredni i odbity z wielu kierunków na powierzchnię roboczą) i Jest reprezentowany przez stosunek strumienia świetlnego emitowanego przez wszystkie źródła światła, czyli u=φe/nφ Współczynnik u jest powiązany z następującymi czynnikami:
1). Jest to związane z rodzajem, efektem świetlnym i krzywą rozsyłu światła lampy.
2). Jest to związane z wysokością zawieszenia lampy. Im wyższe zawieszenie, tym więcej odbitego strumienia świetlnego i wyższy współczynnik wykorzystania.
3). Jest to związane z powierzchnią i kształtem pomieszczenia. Im większa powierzchnia pomieszczenia i im bliżej kwadratu, tym wyższy współczynnik wykorzystania ze względu na bardziej bezpośredni strumień świetlny.
4). Jest to związane z kolorem i czystością ścian, sufitów i podłóg. Im jaśniejszy kolor, tym czystsza powierzchnia, tym więcej odbija się strumienia światła, a tym samym wyższy współczynnik wykorzystania.
2. Wyznaczanie współczynnika wykorzystania
Wartość współczynnika wykorzystania określa się na podstawie współczynnika odbicia ściany i sufitu oraz charakterystyki oświetlanej przestrzeni pomieszczenia. Charakterystykę przestrzeni napromieniowanej pomieszczenia charakteryzuje parametr „współczynnik kabinowy” (w skrócie RCR). Pomieszczenie można podzielić na trzy przestrzenie w zależności od różnych warunków oświetleniowych: górna to przestrzeń sufitu, przestrzeń podłogi znajduje się pod powierzchnią roboczą, a środkowa część nazywana jest przestrzenią pokoju. Nie ma miejsca na suficie dla pomieszczeń z lampami sufitowymi lub oświetleniem wpuszczanym, a na podłodze nie ma miejsca na pokoje z powierzchniami roboczymi na poziomie gruntu. Współczynnik powierzchni pomieszczenia RCR=5hRC(l plus b)/lb: gdzie hRC--wysokość powierzchni pomieszczenia; l--długość pokoju; b{4}}szerokość pomieszczenia. Zgodnie ze współczynnikiem odbicia ściany i sufitu (patrz Tabela 8-1) oraz współczynnikiem powierzchni pomieszczenia RCR, współczynnik wykorzystania można znaleźć w odpowiedniej tabeli współczynników wykorzystania lampy.
3. Oblicz średnie natężenie oświetlenia na powierzchni roboczej metodą współczynnika wykorzystania
Podczas użytkowania lamp skuteczność świetlna samego źródła światła będzie się stopniowo zmniejszać, lampy będą również stare i brudne, a ściany i sufity oświetlanych miejsc również mogą ulec zabrudzeniu, zmniejszając tym samym strumień świetlny na powierzchni roboczej powierzchni, więc w obliczeniach Przy obliczaniu rzeczywistego średniego natężenia oświetlenia na powierzchni należy uwzględnić „współczynnik redukcji światła” mniejszy niż 1. Zatem rzeczywiste średnie natężenie oświetlenia na powierzchni roboczej wynosi Eav=uKnφ/A gdzie u____współczynnik wykorzystania; Współczynnik ściemniania K____ (znany również jako współczynnik konserwacji), wartości odniesienia podano w tabeli 8-3; n____liczba lamp; φ____strumień świetlny emitowany przez każdą lampę; ____Powierzchnia oświetlanego pomieszczenia.
