Ewolucja i zastosowanie mikroskopów metalograficznych
Zasada obrazowania teleskopu jest podobna do zasady mikroskopu. Badając teleskopy, Galileusz z Włoch i Kepler z Niemiec zmienili odległość między soczewką obiektywu a okularem, aby uzyskać rozsądną strukturę ścieżki optycznej mikroskopu. W tamtych czasach rzemieślnicy optyczni zajmowali się produkcją, promocją i ulepszaniem mikroskopów. Ze względu na szybki rozwój przemysłu wydobywczego wymagana jest mikroskopowa obserwacja wewnętrznej struktury metali i oficjalnie zadebiutował mikroskop metalograficzny, który początkowo położył podstawowe ramy konstrukcyjne mikroskopu metalograficznego.
Około 1665 roku Hooke dodał mechanizmy zgrubnego i dokładnego ogniskowania, system oświetlenia i stół roboczy do przenoszenia próbek do mikroskopu. Podzespoły te, po ciągłym udoskonalaniu, nie tylko sprawiają, że obrazowanie mikroskopów metalograficznych jest wyraźniejsze, szybsze i łatwiejsze w przenoszeniu, ale także stają się podstawowym elementem nowoczesnych mikroskopów metalograficznych.
W XIX wieku pojawienie się wysokiej jakości achromatycznych obiektywów immersyjnych znacznie poprawiło zdolność mikroskopów metalograficznych do obserwacji drobnych struktur. Sprzyja to również rozwojowi mikroskopów metalograficznych w badaniach medycznych i biologicznych. W 1827 roku Amici jako pierwszy zastosował soczewkę obiektywową zanurzoną w cieczy, co przedłużyło żywotność soczewki obiektywowej i zapewniło jakość obrazowania. W latach siedemdziesiątych XIX wieku niemiecki opat (założyciel Zeissa) położył klasyczne podstawy teoretyczne obrazowania mikroskopowego i mikroskopii cząsteczkowej. Przyczyniły się one do szybkiego rozwoju produkcji mikroskopów metalograficznych i technologii obserwacji mikroskopowych.
Wraz z rozwojem samej konstrukcji mikroskopu, technologia obserwacji mikroskopowych również podlega ciągłym innowacjom: mikroskopia w świetle spolaryzowanym pojawiła się w 1850 r.; mikroskop interferencyjny pojawił się w 1893 roku, obecnie jest to mikromolekularny mikroskop interferencyjny; w 1935 roku inżynierowie i fizycy Zeissa Zelnick wynaleźli mikroskopię z kontrastem fazowym, za co w 1953 roku otrzymał Nagrodę Nobla w dziedzinie fizyki. Klasyczny mikroskop optyczny to po prostu połączenie elementów optycznych i precyzyjnych elementów mechanicznych. Wykorzystuje ludzkie oko jako odbiornik do obserwacji powiększonego obrazu. Później do mikroskopu dodano urządzenie fotograficzne, a jako odbiornik zastosowano błonę światłoczułą, którą można było rejestrować i przechowywać. W ten sposób narodził się mikroskop wideo. W dzisiejszych czasach komponenty optoelektroniczne, lampy kamer telewizyjnych i sprzęgacze ładunków są powszechnie stosowane jako odbiorniki mikroskopów, a w połączeniu z komputerami mikroelektronicznymi tworzą kompletny system gromadzenia i przetwarzania informacji o obrazie.
Dzięki ciągłemu rozwojowi technologii i ciągłemu ulepszaniu sprzętu dzisiejsze mikroskopy metalograficzne rozwinęły się w zakresie obrazowania i źródeł światła w porównaniu z wczesnymi mikroskopami. Wczesne mikroskopy skupiały się przede wszystkim na korekcji aberracji chromatycznej i częściowej aberracji sferycznej, z obiektywami achromatycznymi i apochromatycznymi w zależności od stopnia korekcji. W najnowszych mikroskopach metalograficznych wystarczającą uwagę poświęcono aberrocjom, takim jak krzywizna i zniekształcenie pola obiektu. Po skorygowaniu obiektywu i okularu pod kątem tych aberracji, nie tylko obraz jest wyraźny, ale także można zachować jego płaskość w dużym zakresie, co jest szczególnie ważne w mikrofotografii metalograficznej. Dlatego obecnie szeroko stosowane są obiektywy planowo-achromatyczne, obiektywy planowo-apochromatyczne i okulary o szerokim polu widzenia. Ponadto w najwcześniejszych mikroskopach metalograficznych do oświetlenia wykorzystywano zwykłe żarówki żarowe. Później, w celu poprawy jasności i efektu świetlnego, pojawiły się lampy wolframowe niskiego napięcia, lampy łukowe z węglem, lampy ksenonowe, lampy halogenowe, lampy rtęciowe itp. Niektóre mikroskopy o specjalnych parametrach wymagają monochromatycznych źródeł światła, lamp sodowych.
Mikroskopy metalurgiczne mogą być obecnie szeroko stosowane w instytucjach medycznych i zdrowotnych, laboratoriach, instytutach badawczych oraz szkołach wyższych i uniwersytetach w biologii, patologii, obserwacji bakteriologicznej, nauczaniu i badaniach, eksperymentach klinicznych i rutynowych inspekcjach medycznych; do kontroli materiałów w fabrykach i laboratoriach Analiza i identyfikacja. Mikroskop metalograficzny służy głównie do identyfikacji i analizy wewnętrznej struktury metali. Jest to ważny instrument do badania metalografii i kluczowy sprzęt dla sektora przemysłowego do identyfikacji jakości produktu. Przyrząd jest wyposażony w kamerę, która może przechwytywać i analizować obrazy metalograficzne. Wykonywać pomiary i analizy na wykresie oraz wykonywać takie funkcje, jak edycja, wyprowadzanie, przechowywanie i zarządzanie obrazami. Ze względu na łatwą obsługę, duże pole widzenia i stosunkowo niską cenę, mikroskopy metalograficzne są nadal najczęściej używanymi przyrządami w rutynowych pracach inspekcyjnych i badawczych.
