Co to jest nachylenie miernika pH
Nachylenie miernika PH jest wykorzystywane przez miernik PH do konwersji sygnału miliwoltowego elektrody na wartość pH. Odnosi się do różnicy napięcia mierzonej przy różnych buforach, podzielonej przez różnicę pl bufora. Nachylenie w pehametrze oblicza się zgodnie z równaniem Nernsta. Ogólnie rzecz biorąc, waga pojawia się dopiero po skalibrowaniu nachylenia. Nachylenie jest ważnym wskaźnikiem pozwalającym określić, czy żywotność elektrody jest wyczerpana. Ogólnie rzecz biorąc, istnieją trzy poziomy żywotności elektrody. Nachylenie nowej elektrody po kalibracji wynosi od 95 do 105 procent. Jeśli nachylenie jest mniejsze niż 90, zaleca się wymianę elektrody, w przeciwnym razie wpłynie to na jej dokładność pomiaru. Roztwór kalibracyjny pH do kalibracji pehametru. Obliczenie nachylenia jest związane z elektrodą mierzącą potencjał przygotowanego roztworu. W przypadku trzech wzorcowych roztworów buforowych do kalibracji wybiera się zazwyczaj dwa. Jeśli kalibracja obejmuje wszystkie trzy roztwory buforowe, nachylenie będzie odpowiednio różne.
Pehametr jest przyrządem służącym do pomiaru wartości pH roztworu. Pehametr działa na zasadzie baterii galwanicznej. Siła elektromotoryczna między dwiema elektrodami baterii galwanicznej opiera się na prawie Nernsta, które jest związane nie tylko z właściwościami samych elektrod, ale także ze stężeniem jonów wodorowych w roztworze. Istnieje odpowiedni związek między siłą elektromotoryczną baterii pierwotnej a stężeniem jonów wodorowych, a ujemny logarytm stężenia jonów wodorowych to wartość pH. Pehametr jest powszechnym przyrządem analitycznym szeroko stosowanym w rolnictwie, ochronie środowiska i przemyśle. pH gleby jest jedną z ważnych podstawowych właściwości gleby. W procesie oznaczania pH należy wziąć pod uwagę takie czynniki, jak temperatura i siła jonowa badanego roztworu.
Co to jest pH? Wartość pH to skrót od łacińskiego słowa „Pondus hydrogenii” (Pondus=ciśnienie, ciśnienie hydrogenium=wodór), które służy do pomiaru aktywności jonów wodorowych w substancji. Ta aktywność jest bezpośrednio związana z kwasowością, obojętnością i zasadowością roztworu wodnego. Woda jest chemicznie obojętna, ale nie pozbawiona jonów. Nawet chemicznie czysta woda ulega niewielkiej dysocjacji: Ściśle mówiąc, jądra wodoru nie istnieją w stanie wolnym przed uwodnieniem cząsteczkami wody.
H2O plus H2O=H3O plus plus OHˉ, ponieważ stężenie jonu hydroniowego (H3O plus ) traktuje się jako stężenie jonów wodoru (H plus ), powyższy wzór można uprościć do następującej wspólnej postaci: H2O{ {6}}H plus plus OHˉ
Dodatni jon wodoru jest tutaj wyrażony jako „jon H plus” lub „jądro wodoru” w chemii. Jądra hydroniowe są określane jako „jony hydroniowe”. Ujemne jony wodorotlenkowe nazywane są „jonami wodorotlenkowymi”.
Korzystając z prawa działania mas, można znaleźć stałą równowagi dla dysocjacji czystej wody:
K=H3O plus ×OH-————H2O
Ponieważ tylko niewielka ilość wody ulega dysocjacji, molowe stężenie masowe wody jest w rzeczywistości stałą i istnieje stała równowagi K, aby otrzymać produkt jonowy KW wody.
KW=K×H2O KW= H3O plus ·OH－=10－7·10－7=10－14mol/l(25 stopni)
Oznacza to, że w jednym litrze czystej wody o temperaturze 25 stopni znajduje się 10-7 moli jonów H3O plus i 10-7} moli jonów OHˉ.
W roztworze obojętnym stężenia jonów wodorowych H plus i jonów wodorotlenkowych OHˉ wynoszą 10-7 mol/l. tak jak:
Jeśli występuje nadmiar jonów wodorowych H plus, roztwór jest kwaśny. Kwas jest substancją, która może dysocjować jony wodoru H plus w roztworze wodnym. Podobnie, jeśli jony OHˉ są uwolnione, roztwór jest zasadowy. Dlatego podanie wartości H plus wystarczy, aby wskazać charakterystykę roztworu, czy jest on kwaśny, czy zasadowy. Aby uniknąć obliczania ujemnego wykładnika mocy tego stężenia molekularnego, biolog Soernsen zasugerował w 1909 r., Aby te niewygodne wartości zostały zastąpione logarytmami i zdefiniowane jako „wartości pH”. Matematyczna definicja pH to wspólny ujemny logarytm stężenia jonów wodorowych. To znaczy pH=-log[H plus ].
