Zastosowanie lasera i radaru w dalmierzach laserowych
Sieć laserowych przyrządów do pomiaru odległości to aktywna technologia teledetekcji, która mierzy odległość między czujnikiem a celem za pomocą lasera emitowanego przez czujnik (lidar). Technologię tę można podzielić na dwie kategorie: wykrywanie w powietrzu i wykrywanie naziemne zgodnie z różnymi celami wykrywania. Celem pomiaru odległości laserem lotniczym jest zakończenie określania właściwości fizycznych i chemicznych atmosfery poprzez emisję wiązki laserowej do powietrza i odbieranie echa odbitego od cząstek zawieszonych w powietrzu. Głównym celem lasera naziemnego jest uzyskanie informacji o powierzchni, takich jak geologia, topografia, ukształtowanie terenu i stan użytkowania terenu. Zgodnie z klasyfikacją platform montowanych na czujnikach, dalmierze laserowe można podzielić na cztery kategorie: kosmiczne (zamontowane na satelicie), powietrzne (zamontowane w samolocie), zamontowane na pojeździe (zamontowane na samochodzie) i pozycjonowanie (pomiar w punkcie stałym).
Technologia laserowego pomiaru odległości rozpoczęła się w latach 60. XX wieku, a w latach 70. i 80. XX wieku technologia laserowa stała się ważną częścią elektronicznego sprzętu do pomiaru odległości. LIDAR (Light Detection And Ranging) zwykle odnosi się do powietrznej technologii laserowego pomiaru odległości między ziemią a chińskim terminem powszechnie używanym lidar w odniesieniu do LIDAR-u. W Stanach Zjednoczonych od lat 70. XX wieku wiele agencji, w tym NASA, National Oceanic and Atmospheric Administration (NOAA) oraz Department of Defense Mapping (DMA), zaczęło opracowywać czujniki podobne do LIDAR-u. Do pomiarów oceanów i terenu. W Europie badania nad zasięgiem laserowym rozpoczęto niemal w tym samym czasie, co w Stanach Zjednoczonych. W przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, są one zaangażowane w rozwój systemów radarowych wykorzystujących laserowe platformy satelitarne, a bardziej koncentrują się na rozwoju platform powietrznych i pasujących do nich systemów lidarowych. i odniósł spory sukces.
Do lat 90., wraz z rozwojem lotniczej technologii GPS i przenośnych systemów komputerowych, stabilność i szybkość systemu LIDAR uległy znacznej poprawie i stopniowo zaczęto go komercjalizować w Europie. Natychmiastowa ekspansja w Europie.
W porównaniu z innymi technologiami teledetekcji, powiązane badania LIDAR-u są bardzo nową dziedziną, a badania nad poprawą dokładności i jakości danych LIDAR oraz wzbogacaniem technologii aplikacji danych LIDAR są dość aktywne. W odróżnieniu od technologii obrazu teledetekcji, system LIDAR może szybko uzyskać trójwymiarowe informacje o współrzędnych geograficznych powierzchni i odpowiednich obiektów (drzewa, budynki, grunt itp.) na powierzchni, a jego trójwymiarowe właściwości spełniają wymagania głównego nurtu potrzeb badawczych dzisiejszej cyfrowej ziemi.
Wraz z ciągłym rozwojem czujników LIDAR, stopniowym wzrostem gęstości punktów próbkowania powierzchni oraz wzrostem liczby możliwych do odzyskania fal pojedynczej wiązki laserowej, dane LIDAR dostarczą bogatszych informacji o powierzchni i cechach. Filtrując, interpolując, klasyfikując i segmentując zestawy punktów powierzchni 3D zebrane przez LIDAR, można uzyskać różne wysoce precyzyjne cyfrowe modele terenu 3D, a także klasyfikować i identyfikować obiekty powierzchniowe oraz obiekty powierzchniowe, takie jak drzewa, drzewa, obiekty 3D cyfrowa rekonstrukcja budynków itp., a nawet rysowanie lasów 3D, modele miast 3D i konstruowanie rzeczywistości wirtualnej. Na podstawie rzeczywistości wirtualnej można przeprowadzić bardziej szczegółową analizę obiektów naziemnych w celu oszacowania parametrów gruntów leśnych i poszczególnych stojących drzew, aby zrealizować działanie i zarządzanie leśnictwem szlachetnym i rolnictwem; może być używany do planowania urbanistycznego, środowiska miejskiego i klimatu miejskiego. Przeprowadź analizę symulacyjną, aby przeprowadzić ocenę i kontrolę zanieczyszczenia dźwiękiem, światłem i środowiskiem.
