Pomiar objętości bloków tkankowych za pomocą mikroskopów biologicznych
Jak dotąd kriofiksacja, zamrożone-ultracienkie skrawki i-liofilizacja to rutynowe metody mikroskopii rentgenowskiej tkanek i komórek. Podaj następujące szczegóły dotyczące tej metody:
Mikroskop biologiczny z reflektorem może przesuwać reflektor w górę i w dół, aby uzyskać umiarkowaną jasność, a aperturę o zmiennej aperturze można również zmienić, aby uzyskać umiarkowaną jasność. Jeśli światło pochodzi ze słońca, reflektor można odpowiednio podnieść i odpowiednio powiększyć aperturę światła zmiennego. Jeśli światło jest zbyt mocne, można odpowiednio obniżyć reflektor i odpowiednio zmniejszyć aperturę skrzyżowania. Jeśli w tej sytuacji nadal czujesz się olśniewająco, możesz zdecydować się na umieszczenie odpowiedniego filtra na wsporniku pod reflektorem. Ten dąb może osiągnąć jasność, która Cię satysfakcjonuje. Oczywiście regulacja górnego i dolnego położenia reflektora może zmienić wielkość apertury odczytu światła i dobrać odpowiednie filtry, co wymaga pewnego okresu praktyki i doświadczenia.
Bardzo ważnym zagadnieniem w mikroskopii biologicznej jest proces pobierania próbek i izolowania komórek. Po liofilizacji-i zatopieniu żywicy (FD) zamrożone-ultracienkie skrawki muszą zostać starannie przetworzone, aby mieć pewność, że zawartość 65 pierwiastków w każdej części nie zostanie uszkodzona podczas obserwacji i analizy. Ze względu na liczne etapy i wysokie koszty związane z mikroanalizą-rentgenowską, godne ubolewania jest wyciąganie błędnych wniosków, jeśli analizowane komórki są uszkodzone lub martwe w wyniku długotrwałego i wieloetapowego-przetwarzania. Komórki mięśnia sercowego oddzielone działaniem żelatynazy mają dwie formy: jedna ma kształt długiego pręcika,-a druga jest okrągła. To ostatnie odnosi się do umierających komórek, które ulegają uszkodzeniu w procesie separacji komórek.
Zawartość i rozmieszczenie elektrolitów w tych dwóch typach ogniw są bardzo różne pod mikroskopem biologicznym. Na jest bardzo wysoki, a K jest wyjątkowo niski w kardiomiocytach okrągłych, a stężenie Ca w dendrytach liniowych jest bardzo wysokie. Po weryfikacji innymi metodami analitycznymi udowodniono, że wysoki poziom Na i niski K w komórkach okrągłych oraz wysoki Ca w mitochondriach są wynikiem uszkodzenia błony podczas separacji komórek. Metoda utrwalania na zimno komórek i tkanek często obejmuje najpierw hartowanie, a następnie przechowywanie ich w ciekłym azocie. Utrwalanie hartownicze ma kluczowe znaczenie dla efektu konserwacji. Żywe komórki lub świeże tkanki są bogate w wodę, a po ochłodzeniu części komórek lub tkanek, które mają bezpośredni kontakt z czynnikiem chłodniczym (szczególnie w przypadku stosowania ciekłego azotu do chłodzenia) są często najpierw zamrażane i utrwalane, tworząc „skorupę”, która uniemożliwia zmiażdżenie i utrwalenie środkowej części komórek. Dlatego też podczas przeprowadzania-mikroanalizy rentgenowskiej często stwierdza się, że w centralnej części większych komórek znajdują się kryształki lodu. Aby zapobiec takiej sytuacji, jako czynnik chłodniczy stosuje się substancję o temperaturze topnienia wyższej od ciekłego azotu, ale niższej o 806c. Substancji tych jest wiele, ale są one łatwo dostępne i najtańszy jest stężony propan (temperatura wrzenia 42,120°C, temperatura topnienia 187,10°C, masa cząsteczkowa 44,1), który również charakteryzuje się dużą szybkością chłodzenia. Ale jego wadą jest to, że jest łatwopalny.
