Zasady składu mikroskopu elektronowego
Mikroskop elektronowy składa się z trzech części: lufy lustrzanej, układu próżniowego i szafki zasilającej. Tubus obiektywu zawiera głównie działo elektronowe, soczewkę elektronową, uchwyt na próbki, ekran fluorescencyjny i mechanizm kamery oraz inne elementy. Elementy te są zwykle montowane od góry do dołu w kolumnę; układ podciśnieniowy składa się z mechanicznej pompy próżniowej, pompy dyfuzyjnej i zaworu podciśnieniowego oraz poprzez rurę pompującą połączoną z tubusem obiektywu; Szafa zasilająca składa się z generatora wysokiego napięcia, regulatora prądu wzbudzenia i różnorodnej jednostki sterującej.
Soczewka elektronowa jest najważniejszą częścią lufy mikroskopu elektronowego, jest symetryczna do osi lufy kosmicznego pola elektrycznego lub pola magnetycznego, tak że elektron podąża do osi formowania ogniskowania roli szkła soczewka wypukła, aby rola skupienia wiązki światła była podobna do roli szkła, dlatego nazywa się ją soczewką elektronową. Większość nowoczesnych mikroskopów elektronowych wykorzystuje soczewki elektromagnetyczne, dzięki bardzo stabilnemu prądowi wzbudzenia prądu stałego przepływającego przez cewkę ze stopką biegunową generowaną przez silne pole magnetyczne w celu skupienia elektronów.
Działo elektronowe to element składający się z gorącej katody wolframowej, bramki i katody. Emituje i tworzy wiązkę elektronów o jednakowej prędkości, dlatego wymagana jest stabilność napięcia przyspieszającego nie mniejsza niż jedna część na dziesięć tysięcy.
Mikroskopy elektronowe można podzielić na transmisyjne mikroskopy elektronowe, skaningowe mikroskopy elektronowe, refleksyjne mikroskopy elektronowe i emisyjne mikroskopy elektronowe ze względu na ich budowę i zastosowanie. Do obserwacji często używa się transmisyjnego mikroskopu elektronowego. W przypadku zwykłych mikroskopów nie można rozróżnić drobnej struktury materiału; skaningowy mikroskop elektronowy służy głównie do obserwacji morfologii powierzchni stałych, ale także z dyfraktometrem rentgenowskim lub spektrometrem elektronowym połączonym w celu utworzenia mikroelektronu elektronowego, utworzonego przez próbkę atomów w celu rozproszenia wiązki elektronów. Cieńsze lub mniej gęste części próbki charakteryzują się mniejszym rozpraszaniem wiązki elektronów, dzięki czemu więcej elektronów przechodzi przez pasek świetlny obiektywu i bierze udział w obrazowaniu, sprawiając wrażenie jaśniejszych na obrazie. I odwrotnie, grubsze lub gęstsze części próbki wydają się ciemniejsze na obrazie. Jeśli próbka jest zbyt gruba lub gęsta, kontrast obrazu pogarsza się, a nawet może zostać uszkodzony lub zniszczony w wyniku absorpcji energii z wiązki elektronów.
Zastosowania mikroskopów elektronowych
Mikroskopy elektronowe można podzielić na transmisyjne mikroskopy elektronowe, skaningowe mikroskopy elektronowe, refleksyjne mikroskopy elektronowe i emisyjne mikroskopy elektronowe ze względu na ich budowę i zastosowanie. Do obserwacji często używa się transmisyjnego mikroskopu elektronowego. W przypadku zwykłych mikroskopów nie można rozróżnić drobnej struktury materiału; skaningowy mikroskop elektronowy służy głównie do obserwacji morfologii powierzchni ciała stałego, ale także w połączeniu z dyfraktometrem rentgenowskim lub spektrometrem elektronowym, tworząc mikrosondę elektronową, służy do analizy składu materiału; emisyjny mikroskop elektronowy do badania powierzchni samoemisji elektronów.
