Użycie multimetru do pomiaru trzech pinów tranzystora jest prostą metodą.
Tranzystor składa się z rdzenia (dwa złącza PN), trzech elektrod i powłoki. Trzy elektrody nazywane są kolektorem c, emiterem e i podstawą b. Powszechnie stosowanym tranzystorem jest krzemowy tranzystor planarny, który dzieli się na typy PNP i NPN. Rury ze stopu germanu są obecnie rzadkością. Tutaj Electrician's Home przedstawia prostą metodę pomiaru trzech pinów tranzystora za pomocą multimetru.
1. Zidentyfikuj bazę i określ typ tranzystora (NPN lub PNP)
W przypadku tranzystorów PNP bieguny C i E są odpowiednio biegunami dodatnimi dwóch złączy PN wewnątrz, a biegun B jest ich wspólnym biegunem ujemnym. Jednak w przypadku tranzystorów NPN sytuacja jest odwrotna: bieguny C i E są odpowiednio biegunami ujemnymi dwóch złączy PN, a biegun B jest ich wspólnym biegunem dodatnim. Na podstawie małej rezystancji w kierunku przewodzenia i dużej rezystancji wstecznej złącza PN łatwo jest określić typ bazy i tranzystora. Konkretna metoda jest następująca:
Ustaw multimetr w pozycji R × 100 lub R × 1K. Czerwony długopis styka się z określonym pinem, a czarny długopis jest podłączony do pozostałych dwóch pinów oddzielnie. W ten sposób można uzyskać trzy zestawy odczytów (dwa razy na zestaw). Gdy w drugim pomiarze jeden z zestawów ma niską rezystancję rzędu kilkuset omów, jeżeli wspólnym pinem jest czerwony długopis, styka się z bazą, a typ tranzystora to PNP; Jeżeli wspólnym pinem jest czarna sonda, to ona również styka się z bazą, a typ tranzystora to NPN.
2. Rozróżnij elektrodę emiterową i kolektorową
Ze względu na różne stężenia domieszki w dwóch obszarach P lub dwóch obszarach N podczas produkcji tranzystora, jeśli emiter i kolektor zostaną prawidłowo użyte, tranzystor ma dużą zdolność wzmacniania. I odwrotnie, jeśli emiter i kolektor są używane zamiennie, zdolność wzmocnienia jest bardzo słaba, co pozwala na rozróżnienie emitera i kolektora tranzystora.
Po określeniu typu tranzystora i bazy b można zastosować następujące metody w celu rozróżnienia kolektora i emitera.
Ustaw multimetr na bieg R × 1K. Ściśnij ręcznie podstawę i drugi pin (uważaj, aby elektrody nie stykały się bezpośrednio ze sobą). Aby zjawisko pomiaru było widoczne należy zwilżyć palce i podłączyć czerwoną sondę do pinu ściśniętego razem z podstawą, a czarną sondę do drugiego pinu. Zwróć uwagę na amplitudę wahań wskazówki multimetru w prawo. Następnie zamień dwa piny i powtórz powyższe kroki pomiarowe. Porównaj amplitudę wahań wskazówki w prawo w dwóch pomiarach i znajdź ten, który ma większą amplitudę wahań. W przypadku tranzystorów typu PNP podłącz czarną sondę do pinu ściśniętego z podstawą, powtórz powyższy eksperyment i znajdź tę, która ma największą amplitudę wahań sondy. W przypadku tranzystorów typu NPN podłącz czarną sondę do kolektora, a czerwoną sondę do emitera. Dla typu PNP czerwona sonda jest podłączona do kolektora, a czarna sonda jest podłączona do emitera.
Zasada tej metody dyskryminacji elektrod polega na wykorzystaniu baterii znajdującej się wewnątrz multimetru do przyłożenia napięcia do kolektora i emitera tranzystora, co zapewnia mu zdolność wzmocnienia. Gdy baza i kolektor zostaną zaciśnięte ręcznie, jest to równoznaczne z przyłożeniem prądu polaryzacji do przodu do tranzystora poprzez opór ręki, powodując przewodzenie. W tym momencie amplituda odchylenia wskaźnika w prawo odzwierciedla jego zdolność wzmacniania, dzięki czemu można prawidłowo rozróżnić emiter i kolektor.
