Jakie są sugestie dotyczące zakupu noktowizorów termowizyjnych na podczerwień do badań i rozwoju?
Punkt 1:
Jaką temperaturę mierzysz?
Powszechnym zastosowaniem kamer termowizyjnych jest pomiar zmian temperatury w badanym obiekcie. Przy pomiarze temperatury należy wziąć pod uwagę dwa punkty: zakres temperatur mierzonego obiektu i żądaną rozdzielczość temperatury. Odpowiedzi na te dwa pytania pomogą zawęzić wybór do rodzaju kamery termowizyjnej i detektora, które najlepiej odpowiadają Twoim potrzebom.
Zakres temperatury:
Zakres temperatur określa, jak zimny lub gorący będzie obiekt. Może to być również najniższa lub najwyższa temperatura, jaką możesz zmierzyć. Na przykład fotografujesz silnik samolotu zaparkowanego na pasie startowym. Temperatura kadłuba samolotu może wynosić około 25 stopni, podczas gdy temperatura silnika około 500 stopni. Więc twój zakres temperatur wynosi około 25 stopni do 500 stopni, wtedy musisz wybrać system kamery termowizyjnej, który może uchwycić cały zakres temperatur w jednym czasie.
Rozdzielczość temperatury:
Rozdzielczość temperaturowa to najmniejsza różnica temperatur, którą należy zmierzyć, często określana jako czułość termiczna kamery na podczerwień. W zależności od typu detektora kamery termowizyjnej, czułość termiczna kamery termowizyjnej może wynosić od mniej niż {0}},025 stopnia do mniej niż 0,075 stopnia .
Rozdzielczość temperaturowa lub czułość kamery na podczerwień jest często określana jako różnica temperatur równoważna szumowi (NETD). Ten parametr to najmniejsza różnica temperatur, jaką kamera na podczerwień może wykryć powyżej poziomu szumów. Mówiąc najprościej, jest to najmniejsza różnica temperatur, jaką można wykryć za pomocą konkretnego aparatu. Tabela 1 przedstawia typowe zakresy temperatur i rozdzielczości temperaturowe dla różnych modeli kamer termowizyjnych.
Punkt 2:
Jak szybko potrzebujesz przechwytywać dane?
Odpowiedź na to pytanie wymaga rozważenia trzech czynników: czasu ekspozycji, liczby klatek na sekundę i całkowitego czasu nagrywania.
czas narażenia
Czas ekspozycji odnosi się do szybkości, z jaką kamera na podczerwień rejestruje pojedynczą klatkę danych, która jest podobna do szybkości migawki tradycyjnej kamery światła widzialnego. Czas ekspozycji kamery na podczerwień jest określany jako czas całkowania lub termiczna stała czasowa detektora. Oba terminy odnoszą się tylko do czasu potrzebnego do przechwycenia obrazu termicznego.
Teraz zróbmy analogię do czasu naświetlania kamery termowizyjnej, czyli porównajmy zalety konwencjonalnych kamer z dłuższymi lub krótszymi czasami naświetlania. W przypadku obu aparatów im krótszy czas naświetlania, tym mniejsze prawdopodobieństwo rozmycia obrazu podczas rejestrowania wydarzeń poruszających się z dużą prędkością. Jednak ze względu na krótszy czas naświetlania kamera termowizyjna ma mniej czasu na uchwycenie celu; w związku z tym może dojść do niedoświetlenia. Z drugiej strony, im dłuższy czas naświetlania, tym więcej światła (w przypadku kamer konwencjonalnych) lub ciepła (w przypadku kamer termowizyjnych) można zebrać z badanego obiektu. Oczywiście wadą jest to, że jeśli cel porusza się szybko, obraz może być rozmyty.
Istnieje więc równowaga między krótkimi i długimi ekspozycjami. Jednak zgodnie z tabelą 1 wiemy, że im wyższa rozdzielczość termiczna niektórych kamer termowizyjnych, tym wyższa jest ich czułość termiczna. Z tego możemy wywnioskować, że podczas obserwacji tego samego celu termicznego wykonywane jest to samo zdjęcie. Zasadniczo kamera termowizyjna o wysokiej czułości termicznej wymaga krótszego czasu naświetlania niż kamera termowizyjna o niskiej czułości termicznej. W przypadku kamer termowizyjnych z detektorami termowizyjnymi o wyższej rozdzielczości możemy upiec dwie pieczenie na jednym ogniu: wysokiej jakości obrazy chłodniejszych celów bez rozmycia ruchu.
