Jaka jest różnica między zasadą pomiaru rezystancji za pomocą stołu wytrząsającego a multimetrem
Jaka jest różnica między zasadą pomiaru rezystancji za pomocą stołu wibracyjnego a pomiarem rezystancji za pomocą multimetru
Tramegger, znany również jako megaomomierz, służy głównie do pomiaru rezystancji izolacji sprzętu elektrycznego. Składa się z elementów, takich jak obwód prostowniczy podwajający napięcie generatora prądu przemiennego i głowica miernika. Kiedy stół wibracyjny jest wstrząśnięty, generowane jest napięcie stałe. Kiedy do materiału izolacyjnego zostanie przyłożone określone napięcie, przez materiał izolacyjny popłynie wyjątkowo słaby prąd, który składa się z trzech części: prądu pojemnościowego, prądu absorpcji i prądu upływowego. Stosunek napięcia stałego generowanego przez stół wibracyjny do prądu upływu to rezystancja izolacji. Test wykorzystania stołu wytrząsającego do sprawdzenia, czy materiał izolacyjny jest kwalifikowany, nazywany jest testem rezystancji izolacji. Potrafi wykryć, czy materiał izolacyjny jest wilgotny, uszkodzony lub stary, a tym samym wykryć wady sprzętu. Napięcie znamionowe megaomomierza obejmuje kilka typów, takich jak 250, 500, 1000 i 2500 V, a zakres pomiarowy obejmuje kilka typów, takich jak 500, 1000 i 2000 M Ω
Tester rezystancji izolacji, znany również jako megaomomierz, miernik wstrząsów lub miernik Megger. Miernik rezystancji izolacji składa się głównie z trzech części. Pierwszym z nich jest generator wysokiego napięcia prądu stałego, który służy do generowania wysokiego napięcia prądu stałego. Drugi to obwód pomiarowy. Trzeci to wyświetlacz.
(1) Generator wysokiego napięcia prądu stałego
Aby zmierzyć rezystancję izolacji, na końcu pomiarowym należy przyłożyć wysokie napięcie, które w krajowej normie dotyczącej miernika rezystancji izolacji jest określone jako 50 V, 100 V, 250 V, 500 V, 1000 V, 2500 V, 5000 V
Generalnie istnieją trzy metody wytwarzania wysokiego napięcia prądu stałego**. Typ generatora ręcznego. Obecnie około 80% megaomomierzy produkowanych w Chinach wykorzystuje tę metodę (od niej pochodzi nazwa stołu wibracyjnego)** Metoda polega na podbiciu napięcia poprzez transformator sieciowy i skorygowaniu go w celu uzyskania wysokiego napięcia stałego. Metoda powszechnie stosowana w przypadku komercyjnych megaomomierzy. Trzecia metoda polega na wykorzystaniu oscylacji tranzystora lub specjalistycznych obwodów modulacji szerokości impulsu do wygenerowania wysokiego napięcia prądu stałego, które jest powszechnie stosowane w miernikach rezystancji izolacji akumulatorów i sieci.
(2) Obwód pomiarowy
Integracja obwodu pomiarowego i części wyświetlacza we wspomnianym wcześniej megaomomierzu. Całość uzupełnia głowica miernika przekładni prądowej, która składa się z dwóch cewek ustawionych pod kątem około 60 stopnia. Jedna cewka jest równoległa do napięcia na obu końcach, a druga cewka jest szeregowo w obwodzie pomiarowym. Kąt odchylenia wskazówki na głowicy miernika jest określony przez stosunek prądu pomiędzy dwiema cewkami. Różne kąty odchylenia reprezentują różne wartości rezystancji. Im mniejsza zmierzona wartość rezystancji, tym większy prąd cewki w obwodzie pomiarowym i większy kąt odchylenia wskazówki. Inną metodą jest użycie amperomierza liniowego do pomiaru i wyświetlania. W stosowanej wcześniej głowicy miernika przekładni prądowej, ze względu na nierównomierne pole magnetyczne w cewce, gdy wskazówka znajduje się w nieskończoności, cewka prądowa znajduje się w miejscu, w którym gęstość strumienia magnetycznego * jest duża. Zatem, mimo że zmierzona rezystancja jest duża, prąd płynący przez cewkę prądową jest bardzo mały, a kąt odchylenia cewki będzie stosunkowo duży. Gdy zmierzona rezystancja jest mała lub wynosi 0, prąd przepływający przez cewkę prądową jest duży, a cewka odchyliła się do miejsca o niższej gęstości strumienia magnetycznego, co skutkuje stosunkowo małym kątem odchylenia. W ten sposób uzyskuje się korekcję nieliniową. Wartość rezystancji wyświetlana na głowicy typowego megaomomierza musi obejmować kilka rzędów wielkości. Jednak w przypadku zastosowania amperomierza liniowego bezpośrednio połączonego szeregowo z obwodem pomiarowym nie jest to możliwe. Przy wysokich wartościach rezystancji wszystkie łuski są ściśnięte i nie można ich rozróżnić. Aby uzyskać korekcję nieliniową, do obwodu pomiarowego należy dodać elementy nieliniowe. W ten sposób uzyskuje się efekt bocznikowy przy niskich wartościach rezystancji. Gdy występuje wysoki opór, nie ma bocznika, co skutkuje wartościami rezystancji sięgającymi kilku rzędów wielkości.
