Jakiego rodzaju mikroskopu używa się do oglądania kształtu komórek drobnoustrojów
Zbiorcze określenie wszystkich drobnych organizmów, które są trudne do obserwacji gołym okiem. Mikroorganizmy obejmują bakterie, wirusy, grzyby i kilka glonów. (Jednak niektóre mikroorganizmy są widoczne gołym okiem, jak grzyby należące do grzybów, Ganoderma lucidum itp.) Wirusy są rodzajem „organizmów niekomórkowych” składających się z kilku składników, takich jak kwasy nukleinowe i białka, ale ich przetrwanie musi zależeć od żywych komórek. W zależności od różnych istniejących środowisk można je podzielić na mikroorganizmy prokariotyczne, mikroorganizmy kosmiczne, mikroorganizmy grzybowe, mikroorganizmy drożdżowe, mikroorganizmy morskie itp.
Rola i szkodliwość mikroorganizmów:
Jednym z najważniejszych wpływów mikroorganizmów na człowieka jest występowanie chorób zakaźnych. Wirusy powodują 50 procent ludzkich chorób. Historia drobnoustrojów powodujących choroby człowieka jest historią nieustannej walki człowieka z nimi. Istoty ludzkie poczyniły ogromne postępy w zapobieganiu i leczeniu chorób, ale nadal pojawiają się nowe i powracające infekcje bakteryjne, takie jak duża liczba chorób wirusowych, w przypadku których brakuje skutecznych leków terapeutycznych. Patogenny mechanizm niektórych chorób nie jest jasny. Nadużywanie dużej liczby antybiotyków o szerokim spektrum działania spowodowało silną presję selekcyjną, powodując mutacje wielu szczepów, co prowadzi do pojawienia się lekooporności, a nowe zagrożenia zagrażają zdrowiu ludzkiemu. Niektóre segmentowane wirusy mogą mutować poprzez rekombinację lub reasortację. Najbardziej typowym przykładem jest wirus grypy.
Po zapoznaniu się ze szczegółową definicją mikroorganizmów, jakiego rodzaju mikroskopu powinien używać eksperymentator podczas badania mikroorganizmów, aby zobaczyć i jakiego mikroskopu można użyć, aby lepiej widzieć oraz obserwować i analizować powszechne formy drobnoustrojów.
Wynalazkiem mikroskopu jest możliwość zobaczenia uśmiechniętych przedmiotów, których nie widać gołym okiem. Wielkość mikroorganizmów jest bardzo mała, dlatego trzeba je powiększać i obserwować pod mikroskopem. Ponadto istnieje wiele rodzajów mikroorganizmów, więc w zasadzie większość mikroskopów optycznych może Aby obserwować mikroorganizmy, kolejnym pytaniem jest, jakiego rodzaju mikroskopu należy użyć do obserwacji i analizy mikroorganizmów. Typowe mikroskopy do obserwacji morfologii drobnoustrojów obejmują mikroskopy biologiczne, mikroskopy z kontrastem fazowym, mikroskopy odwrócone, mikroskopy fluorescencyjne i mikroskopy konfokalne. Mikroskop i tak dalej.
Poniżej opisano różne mikroskopy używane do obserwacji mikroorganizmów:
1. Zwykły mikroskop świetlny
Jako źródło światła stosuje się światło naturalne lub światło, a jego długość fali wynosi około {{0}},4 μm. Rozdzielczość mikroskopu wynosi połowę długości fali, czyli 0,2 μm, a najmniejszy obraz widoczny gołym okiem to 0,2 mm. Dlatego użycie lustra olejowego (zanurzeniowego) w celu powiększenia 1{10}}00 razy może powiększyć cząsteczki o wielkości 0,2 μm do rozmiarów 0,2 mm widocznych gołym okiem. Zwykłe mikroskopy optyczne mogą służyć do obserwacji bakterii, promieniowców i grzybów.
2. Mikroskopia ciemnego pola jest powszechnie stosowana do obserwacji niebarwionej morfologii i ruchu drobnoustrojów. Po zainstalowaniu kondensatora ciemnego pola w zwykłym mikroskopie światło nie może przenikać bezpośrednio ze środka, a pole widzenia jest ciemne. Kiedy preparat otrzymuje ukośne światło z krawędzi kondensora, może ono ulec rozproszeniu, dzięki czemu na tle ciemnego pola można zaobserwować jasne mikroorganizmy, takie jak bakterie lub krętki.
3. Mikroskop z kontrastem fazowym Mikroskop z kontrastem fazowym wykorzystuje efekt świetlny płytki różnicy faz do zmiany fazy światła i amplitudy światła bezpośredniego oraz przekształcania różnicy fazy światła w różnicę natężenia światła. Pod mikroskopem z kontrastem fazowym, gdy światło przechodzi przez niebarwioną próbkę, różnica w fazie światła jest spowodowana niespójnością gęstości różnych części próbki i można zaobserwować morfologię, strukturę wewnętrzną i sposób poruszania się mikroorganizmów.
4. Mikroskop fluorescencyjny Mikroskop fluorescencyjny jest w zasadzie taki sam jak zwykły mikroskop optyczny, główną różnicą jest źródło światła, filtr i kondensator. Obecnie większość z nich wykorzystuje urządzenia epi-light, a jako źródła światła powszechnie stosuje się wysokociśnieniowe lampy rtęciowe, które mogą emitować światło ultrafioletowe lub niebiesko-fioletowe. Istnieją dwa rodzaje filtrów: filtr wzbudzenia i filtr absorpcji. Oprócz ogólnych kondensatorów jasnego pola, kondensatory ciemnego pola mogą być również stosowane w mikroskopach fluorescencyjnych wykorzystujących światło niebieskie w celu zwiększenia kontrastu między fluorescencją a tłem. Metoda ta ma zastosowanie do wykrywania lub identyfikacji bakterii wybarwionych pigmentami fluorescencyjnymi lub połączonych z przeciwciałami fluorescencyjnymi.
5. Mikroskopy elektronowe wykorzystują przepływ elektronów jako źródło światła. W porównaniu ze światłem widzialnym długość fali różni się dziesiątki tysięcy razy, co znacznie poprawia rozdzielczość. Cewka magnetyczna służy jako optyczny system wzmacniający, a powiększenie może osiągnąć dziesiątki tysięcy lub setki tysięcy razy. Jest często używany w cząsteczkach wirusa. oraz obserwacja ultrastruktury bakteryjnej.
Obserwacja niewybarwionych próbek drobnoustrojów:
Niewybarwione próbki można ogólnie wykorzystać do obserwacji morfologii, siły i ruchu bakterii. Bakterie są bezbarwne i przezroczyste, gdy nie są zabarwione, i można je obserwować pod mikroskopem głównie dzięki różnicy między współczynnikiem załamania światła bakterii a otaczającym środowiskiem. Bakterie z wici poruszają się energicznie, podczas gdy bakterie bez wici wykazują nieregularne ruchy Browna. Żywe bakterie, takie jak Treponema pallidum, Leptospira i Campylobacter, mają charakterystyczne kształty i wzorce ruchu, co ma znaczenie diagnostyczne. Powszechnie stosowane metody to metoda spadku ciśnienia, metoda wiszącej kropli i metoda kapilarna.
1. Metoda wiszącej kropli Nałóż wazelinę wokół wklęsłego otworu czystego wklęsłego szkiełka podstawowego, weź pierścień zawiesiny bakteryjnej z ezą i umieść go na środku szkiełka nakrywkowego, a następnie wyrównaj wklęsły otwór wklęsłego szkiełka podstawowego z kroplę na środku szkiełka nakrywkowego i załóż pokrywkę, a następnie szybko ją odwróć, lekko dociśnij szkiełko nakrywkowe, aby ściśle przylegało do wazeliny na krawędzi wklęsłego otworu, a następnie obserwuj pod lampą o dużej mocy mikroskop (lub ciemne pole).
2. Weź krążek zawiesiny bakteryjnej z ezą i umieść go metodą spadku ciśnienia na środku czystego szkiełka podstawowego i delikatnie przykryj zawiesinę bakteryjną szkiełkiem nakrywkowym, uważając, aby nie powstawały pęcherzyki powietrza i zawiesina bakteryjna przed przelaniem. Obserwacja jasnego pola (lub ciemnego pola) pod soczewką o dużym powiększeniu.
3. Metodę kapilarną stosuje się głównie do badania kinetyki bakterii beztlenowych. Zwykle wybieraj długość 60~7{5}}mm. Po przepompowaniu zawiesiny bakterii beztlenowych przez kapilarę o aperturze 0,5-1,0 mm, zamknij dwa końce kapilary płomieniem. Kapilarę zamocowano na szklanym szkiełku za pomocą plastikowego bibuły i obserwowano pod soczewką o dużej mocy w ciemnym polu.
Obserwacja wybarwionych preparatów drobnoustrojów pod mikroskopem:
Po wybarwieniu próbki bakteryjnej, ze względu na ostry kontrast koloru między bakteriami a otaczającym środowiskiem, można określić cechy morfologiczne bakterii (takie jak rozmiar, kształt, rozmieszczenie itp.) bakterii i niektórych specjalnych struktur wyraźnie widoczne pod zwykłym mikroskopem optycznym (takie jak kapsułki, wici, zarodniki itp.), a bakterie można klasyfikować i identyfikować zgodnie z reaktywnością barwienia.
(1) Ogólna procedura barwienia bakteryjnego Ogólna procedura barwienia bakteryjnego jest następująca: rozmaz (suszenie) – utrwalanie – barwienie.
1. Rozmaz Przygotowanie krwi, wydzielin, wydalin, płynu do nakłuć i posiewów płynnych oraz bezpośrednie rozmazy cienkowarstwowe na szkiełkach podstawowych; sekcji zwłok lub zainfekowanych tkanek zwierzęcych, należy posmarować zmianę wacikiem w celu pobrania próbki. W celu przygotowania kolonii bakteryjnych lub trawników na podłożu stałym, najpierw użyj ezy, aby pobrać krążek normalnej soli fizjologicznej i umieść go na środku szkiełka, a następnie użyj sterylnej ezy, aby pobrać niewielką ilość kultury i zmielić ją równomiernie rozprowadzić w normalnej soli fizjologicznej i rozprowadzić na 1 cm2 Duże lub małe pomalowane powierzchnie pozostawić do naturalnego wyschnięcia w temperaturze pokojowej lub powoli schnąć z pewnej odległości.
2. Celem utrwalania jest zabicie bakterii, koagulacja białka i struktury bakteryjnej oraz ułatwienie barwienia; promować przyleganie bakterii do szkiełka, aby uniknąć wymycia przez wodę podczas mycia; zmieniają przepuszczalność bakterii dla barwników, co korzystnie wpływa na strukturę komórek bakteryjnych wybarwionych. Zwykle utrwala się go przez ogrzewanie płomieniem, a wysuszony rozmaz szybko przepuszcza się przez płomień 3 razy. Lepiej nie poparzyć skóry na grzbiecie dłoni, gdy dotyka ona szkiełka.
3. Barwienie Zgodnie z różnymi celami kontroli, wybierz różne metody barwienia do barwienia. Podczas barwienia wkraplaj roztwór barwnika, aby zwiększyć krycie.
4. Mordant Każda substancja, która może zwiększyć powinowactwo między barwnikiem a barwionym przedmiotem, utrwalić barwnik na barwionym przedmiocie i spowodować zmianę przepuszczalności błony komórkowej nazywana jest zaprawą. Powszechnie stosowane są ałun, kwas garbnikowy, sole metali i jod itp., a ogrzewanie jest również stosowane w celu promowania barwienia. Bejce można stosować między barwieniem podstawowym a barwieniem kontrastowym, a także po utrwaleniu lub zawarte w utrwalaczu i barwieniu.
5. Odbarwianie Każdy środek chemiczny, który może usunąć kolor z barwionego przedmiotu, nazywany jest odbarwiaczem. Etanol, aceton itp. są powszechnie stosowane jako odbarwiacze. Środek odbarwiający może wykryć stopień stabilności kombinacji bakterii i barwników, które można wykorzystać do barwienia różnicowego.
6. Barwienie kontrastowe Bakterie lub ich struktury, które uległy odbarwieniu, są często barwione kontrastowo roztworem barwnika kontrastowego w celu ułatwienia obserwacji. Kolor roztworu do barwienia kontrastowego różni się od koloru podstawowego roztworu barwiącego, tworząc ostry kontrast. Barwienie kontrastujące nie powinno być zbyt mocne, aby nie zakryć koloru pierwszego barwienia.
